พระไตรปิฏก

(นกสตปัตตะช่วยกวางให้พ้นจากบ่วงแล้ว จึงกล่าวว่า)

{๒๖๑} [๑๑๑] เอาเถิดเต่าเอ๋ย เจ้าจงใช้ฟันกัดบ่วงหนัง

ส่วนเราจักกระทำโดยวิธีที่นายพรานจะมาไม่ถึง

(พระศาสดาตรัสพระคาถาที่ ๒ ว่า)

{๒๖๒} [๑๑๒] เต่าก็ลงน้ำ กวางก็เข้าป่า

ส่วนนกสตปัตตะกลับมาถึงต้นไม้แล้ว

ได้พาลูก ๆ หนีไปอยู่แสนไกล







(พระนางอุพพรีเทวีของพระเจ้าอัสสกะสวรรคตไปเกิดเป็นหนอน ได้กล่าว คาถาภาษามนุษย์ในท่ามกลางบริษัทว่า)

{๒๖๓} [๑๑๓] สถานที่นี้ข้าพเจ้าได้เที่ยวเล่น

กับพระเจ้าอัสสกะพระสวามีสุดที่รัก

ผู้มีพระประสงค์ตามความใคร่

{๒๖๔} [๑๑๔] ความสุขและความทุกข์เก่า ๆ

ถูกความสุขและความทุกข์ใหม่ ๆ ปิดบังไว้

เพราะฉะนั้น แมลงจึงเป็นที่รักของข้าพเจ้า

ยิ่งกว่าพระเจ้าอัสสกะเสียอีก