พระไตรปิฏก

(พราหมณ์โสมทัตตโพธิสัตว์กล่าวกับพ่อว่า)

{๒๗๑} [๑๒๑] พ่อเป็นผู้ไม่ประมาทอยู่เป็นนิตย์

ได้กระทำความเพียรอยู่ในป่าช้าที่ชื่อพีรณถัมภกะตลอดทั้งปี

ครั้นเข้าสู่ที่ประชุมบริษัทกลับพูดอีกอย่างหนึ่ง

ความเพียรป้องกันผู้ปราศจากปัญญาไม่ได้

(พราหมณ์ผู้เป็นบิดากล่าวว่า)

{๒๗๒} [๑๒๒] พ่อโสมทัตต์ ขึ้นชื่อว่าผู้ขอย่อมได้ผล ๒ อย่าง คือ

(๑) ไม่ได้ทรัพย์ (๒) ได้ทรัพย์

เพราะว่าการขอมีสภาพเช่นนี้เป็นธรรมดา







(พราหมณ์ถามนางพราหมณีว่า)

{๒๗๓} [๑๒๓] ข้าวข้างบนมีอุณหภูมิอย่างหนึ่ง

ข้าวข้างล่างมีอุณหภูมิอย่างหนึ่ง

แม่พราหมณี ฉันขอถามเธอหน่อยเถิด

ทำไมข้าวข้างล่างจึงเย็น ส่วนข้าวข้างบนจึงร้อน

(บุตรนักฟ้อนโพธิสัตว์ได้บอกพฤติกรรมทั้งหมดกับพราหมณ์ว่า)

{๒๗๔} [๑๒๔] ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าเป็นนักฟ้อนรำเที่ยวขอมาจนถึงที่นี่

ส่วนชายชู้ของนางพราหมณีนี้ลงไปซ่อนตัวอยู่ในฉางข้าว

คนที่ท่านเสาะแสวงหานั้นก็คือชายชู้นี้แหละ