พระไตรปิฏก

(พระศาสดาทรงนำเรื่องอดีตมาแล้ว ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)

{๒๗๕} [๑๒๕] ตถาคตได้สดับมาว่า พระราชาแห่งแคว้นภรุ

ทรงกระทำช่องว่างระหว่างฤๅษีทั้งหลายเพราะความชอบ

พระองค์ทรงประสบความวิบัติ พร้อมทั้งถูกตัดขาดจากแคว้น

{๒๗๖} [๑๒๖] เพราะฉะนั้น บัณฑิตทั้งหลายจึงไม่สรรเสริญ

การลุอำนาจความพอใจ

บุคคลผู้มีจิตอันกิเลสไม่ประทุษร้าย

จะกล่าวแต่ถ้อยคำที่ประกอบด้วยสัจจะเท่านั้น







(พระราชาทรงระลึกถึงคุณของปุโรหิตโพธิสัตว์แล้ว ทรงเขียนคาถาลงในใบลานว่า)

{๒๗๗} [๑๒๗] ชนทั้งหลายกล่าวถึงแม่น้ำที่เต็มฝั่งว่ากาตัวใดกินได้ก็ดี

กล่าวถึงข้าวกล้าที่เกิดแล้วว่ากาตัวใดหลบซ่อนอยู่ได้ก็ดี

กล่าวถึงคนรักที่จากไปอยู่เสียไกลกลับมาว่ากาตัวใดบอกข่าวให้ก็ดี

กาตัวนั้นเรานำมาให้ท่านแล้ว เชิญเถิดท่านพราหมณ์

ท่านจงบริโภคเนื้อกานั้นเถิด

(ปุโรหิตโพธิสัตว์อ่านหนังสือแล้วทราบว่าพระราชาทรงคิดถึง จึงกล่าวว่า)

{๒๗๘} [๑๒๘] เมื่อใด พระราชาทรงระลึกถึงเราเพื่อจะส่งเนื้อกามาให้

เนื้อหงส์ก็ดี เนื้อนกกระเรียนก็ดี เนื้อนกยูงก็ดี

ที่เรานำไปถวายแล้ว เมื่อนั้นทำไมจะไม่ระลึกถึงเรา

การไม่ระลึกถึงเราเสียเลยจะเป็นความเลวทราม