พระไตรปิฏก

(อำมาตย์โพธิสัตว์ผู้อนุศาสน์อรรถและธรรมแก่พระราชาได้กราบทูลว่า)

{๒๗๙} [๑๒๙] เต่าพออ้าปากจะพูด ได้ฆ่าตนแล้วหนอ

เมื่อคาบท่อนไม้อยู่ดีแล้ว

กลับฆ่าตนเองเสียด้วยคำพูดของตนนั่นแหละ

{๒๘๐} [๑๓๐] ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่วีรชน

นรชนผู้เป็นบัณฑิตเห็นเหตุนี้แล้ว

ควรพูดให้ดี ไม่ควรพูดให้เกินเวลา

ทรงทอดพระเนตรเถิด พระเจ้าข้า

เต่าถึงความพินาศเพราะการพูดมาก







(ปลาตัวผู้ร้องรำพันถึงปลาตัวเมียว่า)

{๒๘๑} [๑๓๑] ไฟนี้ก็เผาเราให้เร่าร้อนไม่ได้

หลาวที่เสี้ยมดีแล้วก็ทำความทุกข์ทรมานให้เกิดแก่เราไม่ได้

เหมือนเรื่องที่นางปลาเข้าใจเราว่าไปยินดีนางปลาตัวอื่นเลย

{๒๘๒} [๑๓๒] ไฟคือราคะนั้นเผาเราให้เร่าร้อน

จิตของเราเองเบียดเบียนเราให้ลำบาก

พรานแหทั้งหลาย ขอพวกท่านจงปล่อยเราไปเถิด

สัตว์ผู้ตกอยู่ในอำนาจแห่งกามคุณ

พวกท่านไม่ควรฆ่าไม่ว่าในกาลไหน ๆ