Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 106

<< | หน้าที่ 106 | >>
๘. กามนีตชาดก (๒๒๘)


ว่าด้วยคนที่ถูกความอยากครอบงำ


(พระราชาตรัสกับท้าวสักกเทวราชโพธิสัตว์ว่า)

{๓๐๕} [๑๕๕] เราอยากได้พระนครทั้ง ๓ และรัฐทั้ง ๓

คือ (๑) ปัญจาละ (๒) กุรุยะ (๓) เกกกะ

ในระหว่างพระนครเหล่านั้น พ่อพราหมณ์เอ๋ย

เราอยากได้ยิ่งกว่าราชสมบัติที่เราได้แล้วเสียอีก

เจ้าจงเยียวยาข้าพเจ้าผู้ถูกความอยากทำลายแล้วเถิด

(ท้าวสักกเทวราชโพธิสัตว์ตรัสกับพระราชาว่า)

{๓๐๖} [๑๕๖] จริงอยู่ คนถูกงูเห่ากัด หมอบางคนก็รักษาหาย

คนถูกผีสิง หมอผีที่เก่งบางคนก็ขับออกได้

แต่คนถูกความอยากทำลาย ใคร ๆ ก็เยียวยาไม่ได้

เพราะว่า คนที่ล่วงเลยกุศลธรรมแล้วจะเยียวยาได้อย่างไร

กามนีตชาดกที่ ๘ จบ


๙. ปลายิตชาดก (๒๒๙)


ว่าด้วยการขับไล่ศัตรูแบบสายฟ้าแลบ


(พระเจ้าพรหมทัตโพธิสัตว์ทรงดำริจะยึดเอาเมืองตักกศิลา จึงตรัสว่า)

{๓๐๗} [๑๕๗] ตักกสิลาถูกกองทัพช้างอันเกรียงไกร

ถูกกองทัพม้าสินธพอันเกรียงไกร

ถูกกองทัพรถประดุจเกลียวคลื่นในมหาสมุทร

อันยังห่าฝนคือลูกศรให้ตกลงประดุจเมฆฝนอันหนาทึบ

ถูกกองทัพทหารราบซึ่งถือดาบกวัดแกว่งประหารได้อย่างแม่นยำ

ล้อมรอบด้าน


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka