พระไตรปิฏก

{๓๕๖} [๕] ท่านพราหมณ์ ชะรอยท่านจะไม่ใยดีในชีวิตของตนละซิ

จึงมาที่นี้ เพราะท่านเคยจับแขนข้าพเจ้าเฆี่ยนถึง ๓ ครั้ง

(อาจารย์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวกราบทูลว่า)

{๓๕๗} [๖] อารยชนบางคนย่อมกีดกันคนกระทำความชั่วด้วยอาชญา

การกระทำนั้นเป็นการสอนหาใช่เป็นเวรไม่

บัณฑิตทั้งหลายรู้เหตุนั้นอย่างนี้







(พญานาคเมื่อจะห้ามดาบสมิให้ขอ จึงได้กล่าวว่า)

{๓๕๘} [๗] เพราะแก้วมณีดวงนี้เป็นเหตุทำให้ข้าวน้ำเกิดขึ้น

แก่ข้าพเจ้ามากมาย

ข้าพเจ้าให้แก้วมณีท่านไม่ได้ ท่านเป็นคนขอเกินไป

ข้าพเจ้าจะไม่มาอาศรมของท่านอีกแล้ว

{๓๕๙} [๘] เมื่อท่านขอแก้วมณีจนทำให้ข้าพเจ้าหวาดกลัว

เหมือนชายหนุ่มถือดาบคมที่ลับด้วยหินทำให้ผู้อื่นสะดุ้งกลัว

ข้าพเจ้าให้แก้วมณีท่านไม่ได้ ท่านเป็นคนขอเกินไป

ข้าพเจ้าจะไม่มาอาศรมของท่านอีกแล้ว

(ดาบสโพธิสัตว์ผู้พี่ได้กล่าวกับดาบสผู้น้องว่า)

{๓๖๐} [๙] บุคคลไม่ควรขอสิ่งที่รู้ว่าเป็นที่รักของเขา

อนึ่ง เพราะขอเกินไปย่อมเป็นที่เกลียดชัง

นาคราชถูกฤาษีขอแก้วมณี

จึงไม่หวนกลับมาให้ฤาษีเห็นอีกเลย ๑



๑ วิ.มหา. (แปล) ๑/๓๔๔/๓๗๙-๓๘๑