พระไตรปิฏก

{๕๖๖} [๖๕] พวกท่านร้องไห้ถึงคนที่ตายไปแล้วเท่านั้น

แต่หาได้ร้องไห้ถึงคนที่จักตายไม่

สัตว์ทั้งหลายที่ยังมีร่างกายอยู่ย่อมละชีวิตไปโดยลำดับ

{๕๖๗} [๖๖] เทวดา มนุษย์ สัตว์ ๔ เท้า หมู่ปักษี สัตว์เลื้อยคลาน

และสัตว์ที่มีร่างกายใหญ่ ไม่เป็นใหญ่ในร่างกายของตน

ถึงจะรื่นรมย์อยู่ในร่างกายนั้นก็ย่อมละชีวิตของตนไป

{๕๖๘} [๖๗] สุขและทุกข์ที่เพ่งเล็งกันอยู่ในหมู่มนุษย์

มีความแปรผันไม่ยั่งยืนอย่างนี้

ความร่ำไห้คร่ำครวญเป็นสิ่งไร้ประโยชน์

ทำไมท่านจึงยังเศร้าโศกอยู่เล่า

{๕๖๙} [๖๘] นักเลงก็ดี นักดื่มก็ดี คนไม่ได้รับการศึกษาก็ดี

คนโง่ก็ดี คนมุทะลุก็ดี คนไม่มีความเพียรก็ดี

คนไม่ฉลาดในธรรมก็ดี ย่อมเข้าใจนักปราชญ์ว่าเป็นคนโง่







(พวกนักฟ้อนได้ฟ้อนรำได้ขับเพลงขับนี้ว่า)

{๕๗๐} [๖๙] นางสามา ที่ท่านสวมกอดในเวลาที่อยู่ใต้กอต้นยี่โถแดง

ฝากข่าวมาบอกท่านถึงความที่ตนสบายดี

(โจรโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวกับนักฟ้อนว่า)

{๕๗๑} [๗๐] ผู้เจริญ ข่าวที่ว่า ลมพัดพาภูเขาไปได้ ข่าวนี้ไม่น่าเชื่อถือ

ถ้าลมจะพัดพาภูเขาไปได้ ก็พึงพัดพาแผ่นดินแม้ทั้งหมดไปได้

ก็นางสามาตายแล้วจะฝากข่าวมาบอกพวกเรา

ถึงความที่ตนสบายดีได้อย่างไร