พระไตรปิฏก

(ดาบสโพธิสัตว์ได้กล่าวคาถากับพระราชาว่า)

{๕๙๐} [๘๙] ขอถวายพระพรมหาบพิตร ขึ้นชื่อว่าผู้ขอ

ย่อมได้ผล ๒ อย่าง คือ (๑) ไม่ได้ทรัพย์ (๒) ได้ทรัพย์

เพราะการขอมีสภาพเช่นนี้เป็นธรรมดา

{๕๙๑} [๙๐] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่แห่งแคว้นปัญจาละ

บัณฑิตทั้งหลายเรียกการขอว่า เป็นการร้องไห้

เรียกการปฏิเสธว่า เป็นการร้องไห้ตอบ

{๕๙๒} [๙๑] ชาวแคว้นปัญจาละผู้มาประชุมพร้อมเพรียงกัน

ขออย่าได้เห็นอาตมภาพร้องไห้หรือเห็นพระองค์ทรงกันแสงตอบเลย

เพราะเหตุนั้น อาตมภาพจึงปรารถนาสถานที่ลับ

(พระราชาตรัสพระราชทานพรแก่ดาบสโพธิสัตว์ว่า)

{๕๙๓} [๙๒] ท่านพราหมณ์ โยมขอถวายโคแดง ๑,๐๐๐ ตัว

พร้อมกับโคจ่าฝูงแก่ท่าน

เพราะพระอริยะได้ฟังคาถาอันประกอบด้วยธรรม

ของพระคุณเจ้าแล้วจะไม่พึงถวายแก่พระอริยะได้อย่างไร







(ปริพาชกยืนประนมมือต่อแพะแล้วกล่าวว่า)

{๕๙๔} [๙๓] สัตว์ ๔ เท้างดงามจริงหนอ ท่าทางสง่า และน่ารักน่าเอ็นดู

ย่อมอ่อนน้อมต่อพราหมณ์ผู้เพียบพร้อมด้วยชาติและมนต์

จักเป็นแพะประเสริฐ มียศศักดิ์