พระไตรปิฏก

(พ่อค้าบัณฑิตโพธิสัตว์ห้ามปริพาชกนั้นว่า)

{๕๙๕} [๙๔] นี่พราหมณ์ อย่าได้วางใจสัตว์ ๔ เท้าตัวนี้

ด้วยการเห็นมันเพียงครู่เดียวเลย

มันต้องการจะขวิดให้เต็มที่ จึงย่อตัวลงแสดงท่าขวิดให้เหมาะ

(พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศเหตุนั้น จึงตรัสว่า)

{๕๙๖} [๙๕] กระดูกขาอ่อนของปริพาชกก็หัก

บริขารที่หาบก็พลัดตกและสัมภาระทั้งหมดของพราหมณ์ก็แตก

ปริพาชกประคองแขนทั้ง ๒ ข้างคร่ำครวญอยู่ว่า

ช่วยด้วย แพะฆ่าคนประพฤติพรหมจรรย์

(ปริพาชกกล่าวว่า)

{๕๙๗} [๙๖] ผู้ที่สรรเสริญคนซึ่งไม่ควรบูชาจะถูกขวิดนอนอยู่

เหมือนเราผู้โง่เขลาถูกแพะขวิดในวันนี้







(พญาเหี้ยโพธิสัตว์เมื่อสนทนากับดาบส จึงได้กล่าวว่า)

{๕๙๘} [๙๗] ข้าพเจ้าเข้าใจท่านว่าเป็นสมณะ จึงเข้าไปหาท่านผู้ไม่สำรวม

ท่านเอาท่อนไม้ขว้างปาข้าพเจ้า ทำเหมือนมิใช่สมณะ

{๕๙๙} [๙๘] นี่เจ้าผู้โง่เขลา จะมีประโยชน์อะไรแก่เจ้า

ด้วยชฎาและการนุ่งห่มหนังเสือเหลือง

ภายในของเจ้าแสนจะรกรุงรัง

เจ้าขัดสีแต่ภายนอกเท่านั้น

(ดาบสได้ฟังดังนั้น จึงได้กล่าวว่า)

{๖๐๐} [๙๙] มาเถิดเหี้ย เจ้าจงกลับมากินข้าวสาลีสุก

น้ำมัน เกลือ และดีปลีของเรายังมีอยู่เพียงพอ