พระไตรปิฏก

(พระทรีมุขปัจเจกพุทธเจ้าตรัสสอนให้ยิ่ง ๆ ขึ้นไปว่า)

{๘๔๕} [๑๖] ผู้ใดอันบุคคลผู้หวังความเจริญ

อนุเคราะห์ด้วยประโยชน์เกื้อกูล

กล่าวสอนอยู่ ก็ไม่กระทำตามคำสอน

ผู้นั้นสำคัญแต่สิ่งที่ตนยึดถือว่า นี้เท่านั้นประเสริฐ

เป็นคนโง่ ย่อมเกิดในครรภ์บ่อย ๆ

{๘๔๖} [๑๗] เขาย่อมเข้าถึงนรกอันน่ากลัว

เต็มไปด้วยอุจจาระและปัสสาวะที่ไม่งามสำหรับผู้งาม

สัตว์เหล่าใดยังไม่ปราศจากราคะ

ยังมีความกำหนัดในกามทั้งหลาย

สัตว์เหล่านั้นก็ยังละความเกิดในครรภ์ไปไม่ได้

(พระทรีมุขปัจเจกพุทธเจ้าทรงหวังจะแสดงเหตุที่พ้นจากครรภ์ จึงตรัสหนึ่ง คาถาครึ่ง และพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสครึ่งพระคาถาสุดท้ายว่า)

{๘๔๗} [๑๘] สัตว์เหล่านี้คลอดออกมามีกายแปดเปื้อนด้วยอุจจาระ

ด้วยเลือดและเสมหะในขณะที่คลอด

สัตว์เหล่านี้มีร่างกายสัมผัสส่วนใด ๆ

ส่วนนั้น ๆ ทั้งหมด ล้วนไม่น่าชื่นใจ

เป็นทุกข์อย่างเดียว

{๘๔๘} [๑๙] อาตมาเห็นแล้วจึงถวายพระพร

มิใช่ได้ยินมาจากคนอื่นแล้วจึงถวายพระพร

อาตมายังระลึกอดีตชาติได้มากอีกด้วย

พระทรีมุขปัจเจกพุทธเจ้าได้ให้พระราชาผู้ทรงปรีชาญาณ

ยอมรับด้วยคาถาสุภาษิตอันวิจิตร