Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 270

<< | หน้าที่ 270 | >>
(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)

{๑๐๔๗} [๘๐] บุคคลเมื่อถูกตักเตือนจะโกรธหรือไม่โกรธก็ตาม

หรือจะโปรยความโกรธเช่นกับโปรยแกลบทิ้งก็ตาม

แต่บาปก็ไม่แปดเปื้อนข้าพเจ้าผู้กล่าวธรรม

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

{๑๐๔๘} [๘๑] หากชนจำนวนมากไม่มีความรู้เป็นของตน

หรือไม่ได้ศึกษาวินัยอย่างดี

ก็จะพึงเที่ยวไปเหมือนกระบือบอดเที่ยวไปในป่า

{๑๐๔๙} [๘๒] ก็แหละเพราะบุคคลบางพวกในโลกนี้

ได้ศึกษาดีแล้วในสำนักของอาจารย์

ฉะนั้น จึงเป็นผู้มีวินัยได้รับการแนะนำแล้ว

มีจิตตั้งมั่นดีแล้วเที่ยวไป

คันธารชาดกที่ ๑ จบ


๒. มหากปิชาดก (๔๐๗)


ว่าด้วยพญาลิงโพธิสัตว์


(พระราชาตรัสถามพญาลิงว่า)

{๑๐๕๐} [๘๓] พญาลิง เจ้าทอดตัวเป็นสะพาน

ให้ลิงเหล่านี้ข้ามไปโดยสวัสดี

เจ้าเป็นอะไรกับลิงเหล่านั้น

ลิงเหล่านั้นเป็นอะไรกับเจ้า

(พญาลิงกราบทูลว่า)

{๑๐๕๑} [๘๔] ขอเดชะพระองค์ผู้ปราบข้าศึก

ข้าพระองค์เป็นพญาลิงผู้เป็นใหญ่ปกครองฝูงลิงเหล่านั้น

ผู้มีทั้งความเศร้าโศกและความกลัวต่อพระองค์


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka