พระไตรปิฏก

(พระโพธิสัตว์กราบทูลพระราชาว่า)

{๑๐๖๘} [๑๐๑] บุคคลบางคนยังหวังประโยชน์อยู่ตราบใด

ก็ยังคบหากันอยู่ตราบนั้น

เมื่อไร้ประโยชน์ พวกคนโง่ก็ทอดทิ้งเขาไป

เหมือนกษัตริย์ทรงทอดทิ้งช้างพังชื่อโอฏฐีพยาธิ

{๑๐๖๙} [๑๐๒] ผู้ใดเขาทำความดี ทำประโยชน์ให้ก่อน ก็ไม่รู้จักคุณ

ประโยชน์ทั้งหลายที่เขาปรารถนาก็ย่อมฉิบหายไป

{๑๐๗๐} [๑๐๓] ผู้ใดเขาทำความดี ทำประโยชน์ให้ก่อน ก็รู้จักคุณอยู่เสมอ

ประโยชน์ทั้งหลายที่เขาปรารถนาก็ย่อมเจริญยิ่งขึ้น

{๑๐๗๑} [๑๐๔] เพราะเหตุนั้น ข้าพระพุทธเจ้าขอกราบทูลพระองค์

ขอพระองค์จงทรงพระเจริญ

ตลอดทั้งประชาชนที่มาประชุมกัน ณ ที่นี้

ขอท่านทุกคนจงเป็นผู้กตัญญู

จงดำรงอยู่ในสวรรค์สิ้นกาลนาน







(ดาบสคร่ำครวญหาช้างน้อยว่า)

{๑๐๗๒} [๑๐๕] เมื่อก่อน โสมทัตพ่อช้างน้อยมีอัธยาศัยกว้างขวาง

มาต้อนรับเราแต่ไกลในป่า

วันนี้หายไปไหน จึงไม่เห็น

{๑๐๗๓} [๑๐๖] ช้างเชือกที่นอนตายเหมือนยอดเถาย่านทราย

ที่ถูกเด็ดทิ้งคือเจ้าโสมทัตนี้เอง

เจ้ากุญชรล้มลงนอนที่พื้นดินตายเสียแล้วหนอ