พระไตรปิฏก

{๑๒๒๑} [๑๕] ชนพวกอื่นไม่รู้สึกว่าพวกเราย่อมย่อยยับในท่ามกลางสงฆ์นี้

ส่วนชนเหล่าใดในท่ามกลางสงฆ์นั้นย่อมรู้สึก

ต่อจากนั้น ความทะเลาะของชนเหล่านั้นย่อมสงบระงับ

{๑๒๒๒} [๑๖] คนสมัยก่อนตัดกระดูกกัน ปลิดชีวิต ปล้นโค

ม้า ทรัพย์ ซ้ำยังชิงเอาบ้านเมืองกัน

แม้คนเหล่านั้นก็ยังคบกันได้ ทำไมพวกเธอจึงคบกันไม่ได้

{๑๒๒๓} [๑๗] หากบุคคลจะพึงได้สหายผู้มีปัญญารักษาตน

เป็นนักปราชญ์ มีปกติอยู่ด้วยกรรมอันดีงาม

เที่ยวไปด้วยกัน ครอบงำอันตรายทั้งปวงแล้ว

มีสติ พอใจ พึงเที่ยวไปกับสหายนั้นเถิด

{๑๒๒๔} [๑๘] หากบุคคลไม่ได้สหายผู้มีปัญญารักษาตน

เป็นนักปราชญ์ มีปกติอยู่ด้วยกรรมอันดีงาม

เที่ยวไปด้วยกัน พึงเที่ยวไปผู้เดียว

เหมือนพระราชาทรงละแคว้นที่ทรงชนะแล้วเสด็จไปพระองค์เดียว

และเหมือนช้างมาตังคะเที่ยวไปตัวเดียวในป่า

{๑๒๒๕} [๑๙] การเที่ยวไปของบุคคลผู้เดียวเป็นความประเสริฐ

เพราะความเป็นสหายไม่มีในคนพาล

อนึ่ง บุคคลควรมีความขวนขวายน้อย

เที่ยวไปผู้เดียว ไม่พึงทำความชั่ว

เหมือนช้างมาตังคะเที่ยวไปตัวเดียวในป่า







(ท้าวสักกะตรัสกับพญานกแขกเต้าว่า)