พระไตรปิฏก

{๑๔๕๙} [๑๔๑] กา ท่านเป็นศัตรูกับชาวโลกทั้งปวง

ได้ก้อนข้าวมาด้วยความชั่ว ไม่ทำให้ผู้อื่นอิ่มหนำ

เพราะเหตุนั้น สีสันของท่านจึงเป็นเช่นนี้

{๑๔๖๐} [๑๔๒] เพื่อน ข้าพเจ้าไม่เบียดเบียนเหล่าสัตว์ทั้งปวง

มีความขวนขวายน้อย ไม่หวาดระแวง

ไม่มีความเศร้าโศก ไม่มีภัยแต่ที่ไหนกินอยู่

{๑๔๖๑} [๑๔๓] ท่านนั้นจงสร้างอานุภาพขึ้น

จงเลิกประพฤติแบบเดิมเสีย เที่ยวไปในโลกโดยไม่เบียดเบียน

จักเป็นที่รักของชาวโลกเหมือนอย่างข้าพเจ้า

{๑๔๖๒} [๑๔๔] ผู้ใดไม่ฆ่าเอง ไม่ใช้ให้ผู้อื่นฆ่า ไม่ทำทรัพย์ให้เสื่อมไป

ไม่ใช้ผู้อื่นทำทรัพย์ให้เสื่อมไป มีจิตเมตตาในสัตว์ทุกจำพวก

ผู้นั้นไม่ก่อเวรกับใคร ๆ







(พระราชาตรัสว่า)

{๑๔๖๓} [๑๔๕] ท่านผู้มีปัญญากว้างขวาง ได้ยินว่า

คำที่ท่านอาจารย์เสนกกล่าวเป็นความจริง

เพราะสิริ ความเพียร และปัญญาคุ้มครองท่าน

ผู้ตกอยู่ในอำนาจของความเสื่อมไม่ได้

ท่านจึงต้องบริโภคก้อนข้าวเหนียวที่มีแกงน้อย

(พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

{๑๔๖๔} [๑๔๖] เราเมื่อเพิ่มพูนความสุขด้วยความลำบาก

พิจารณาดูกาลอันควรไม่ควร จึงหลบซ่อนตามความพอใจ

แต่ไม่ปิดช่องทางแห่งประโยชน์

ด้วยเหตุนั้น จึงพอใจกินข้าวเหนียว