พระไตรปิฏก

{๑๔๖๕} [๑๔๗] อนึ่ง เรารู้เวลาที่จะทำความเพียร

และเพิ่มพูนประโยชน์ด้วยปัญญาทั้งหลาย

เยื้องย่างอย่างการเยื้องกรายแห่งราชสีห์

แม้ต่อไปท่านก็จะเห็นเราด้วยความสำเร็จอันนั้น

(พระราชาเมื่อจะทรงทดลองบัณฑิต จึงตรัสว่า)

{๑๔๖๖} [๑๔๘] ก็คนพวกหนึ่งแม้มีความสุขก็ไม่ทำความชั่ว

คนอีกพวกหนึ่งเพราะกลัวการเกี่ยวข้อง

กับการถูกติเตียนจึงไม่ทำความชั่ว

ส่วนท่านเป็นผู้มีความคิดกว้างขวางมาก

เพราะเหตุไร จึงไม่ก่อทุกข์ให้แก่เรา

(พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

{๑๔๖๗} [๑๔๙] ธรรมดาบัณฑิตไม่ประพฤติกรรมชั่วเพราะเหตุความสุขแห่งตน

แม้ถูกความทุกข์กระทบถูกต้องพลั้งพลาดไป ก็สงบอยู่ได้

ไม่ละทิ้งธรรม เพราะความรักและความชัง

(พระราชาตรัสมายากษัตริย์ว่า)

{๑๔๖๘} [๑๕๐] บุคคลพึงยกตนที่ต่ำช้าขึ้นด้วยเหตุเล็กน้อยหรือรุนแรง

อย่างใดอย่างหนึ่งก่อน ภายหลังพึงประพฤติธรรม

(พระโพธิสัตว์แสดงอุปมาด้วยต้นไม้ว่า)

{๑๔๖๙} [๑๕๑] บุคคลนั่งก็ตาม นอนก็ตามที่ร่มเงาต้นไม้ใด

ไม่ควรหักรานกิ่งต้นไม้นั้น

เพราะว่าคนประทุษร้ายมิตรเป็นคนเลวทราม

{๑๔๗๐} [๑๕๒] คนผู้รู้แจ้งธรรมแต่สำนักอาจารย์ใด

อนึ่ง การที่สัตบุรุษทั้งหลายกำจัดความสงสัยของคนผู้นั้นได้

นั่นแหละนับว่าเป็นที่พึ่ง ที่พำนักของเขา

คนผู้มีปัญญาไม่พึงทำลายไมตรีกับอาจารย์นั้นเลย