พระไตรปิฏก

(ฝ่ายพระราชาผู้โง่เขลาทรงสั่งลงอาชญาว่า)

{๑๗๐๕} [๑๑๓] ประชาชนเป็นฝ่ายเดียวกันทั้งหมด

ฝ่ายหญิงนี้มีเพียงคนเดียว

เพราะเหตุนั้น เราจะปฏิบัติตามคำของหญิงนี้

พวกท่านจงไป จงโยนปทุมกุมารนั้นลงเหวไปเถิด

(ต่อมาพระราชาตรัสถามพระโพธิสัตว์ว่า)

{๑๗๐๖} [๑๑๔] ที่ซอกเขาอันเป็นเหวลึกหลายชั่วลำตาล ยากที่จะขึ้นมาได้

เจ้าถูกผลักตกลงไปในเหวนั้นทำไมจึงไม่ตาย

(พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

{๑๗๐๗} [๑๑๕] พญานาคเกิดอยู่ที่ซอกเขานั้น

แผ่พังพาน มีกำลัง ใช้ขนดรองรับอาตมภาพ

เพราะเหตุนั้น อาตมภาพจึงไม่ตายในเหวนั้น

(พระราชาตรัสว่า)

{๑๗๐๘} [๑๑๖] พ่อราชบุตร มาเถิด พ่อจักนำเจ้ากลับพระราชวังของตน

ขอความเจริญจงมีแก่เจ้า เจ้าจงครอบครองราชสมบัติเถิด

จักทำอะไรอยู่ในป่าเล่า

(พระโพธิสัตว์กราบทูลว่า)

{๑๗๐๙} [๑๑๗] อาตมภาพมองเห็นตนเหมือนคนที่กลืนเบ็ด

แล้วดึงเบ็ดที่เปื้อนโลหิตขึ้นมา ครั้นดึงขึ้นมาแล้วพึงเป็นสุข

(พระราชาตรัสว่า)

{๑๗๑๐} [๑๑๘] อะไรหนอ เจ้ากล่าวว่า เป็นเบ็ด

อะไรหนอ เจ้ากล่าวว่า เบ็ดเปื้อนโลหิต

อะไรหนอ เจ้ากล่าวว่า ดึงออกมาแล้ว

เราถามแล้ว ขอเจ้าจงบอกความข้อนั้น