พระไตรปิฏก

(พระโพธิสัตว์ถามนกพิราบว่า)

{๑๙๕๑} [๑๒๗] เจ้านกพิราบ บัดนี้เจ้าดูขวนขวายน้อยไป

เจ้าไม่ต้องการอาหารหรือ

ทำไมจึงอดกลั้นความหิวกระหาย

รักษาอุโบสถอยู่เล่า เจ้านกพิราบ

(นกพิราบกล่าวว่า)

{๑๙๕๒} [๑๒๘] เมื่อก่อนข้าพเจ้าตกอยู่ในความกำหนัดต่อนางนกพิราบ

เราทั้ง ๒ รื่นรมย์กันที่ภูมิประเทศนั้น ๆ

ต่อมานกเหยี่ยวได้บินโฉบเอานางนกพิราบไป

ข้าพเจ้ามิได้ประสงค์จะพลัดพรากจากนางนกนั้นเลย

[๑๒๙] เพราะความพลัดพรากแยกออกจากนาง

ข้าพเจ้าจึงได้เสวยเวทนาทางใจ

เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงรักษาอุโบสถด้วยคิดว่า

ราคะอย่าได้มารบกวนข้าพเจ้าอีกต่อไป

(พระโพธิสัตว์ถามสัตว์ทีละตัว ฝ่ายสัตว์เหล่านั้นก็ตอบตามความเป็นจริงว่า)

{๑๙๕๓} [๑๓๐] เจ้างูผู้เป็นสัตว์เลื้อยคลาน ผู้มีลิ้นสองแฉก เจ้าเลื้อยไม่ตรง

เลื้อยไปด้วยอก มีเขี้ยวเป็นอาวุธ มีพิษร้ายแรง

ทำไมเจ้าจึงอดกลั้นความหิวกระหายรักษาอุโบสถอยู่เล่า

{๑๙๕๔} [๑๓๑] โคเปลี่ยวมีกำลังของนายบ้าน

มีหนอกกระเพื่อม มีสีสันสวยงาม

มีกำลังวังชาสมบูรณ์ มันเหยียบข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าโกรธจึงได้กัดมัน

มันทุรนทุรายเพราะความทุกข์จนถึงตาย