พระไตรปิฏก

(พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศว่า นกเหล่านั้นพ้นจากทุกข์ได้เพราะอาศัย พญานกยูง จึงตรัสพระคาถาสุดท้ายว่า)

{๑๙๗๔} [๑๕๙] นายพรานถือบ่วงเที่ยวไปในป่า

เพื่อจะจับพญานกยูงทองผู้เรืองยศ

ครั้นจับพญานกยูงทองผู้เรืองยศได้แล้ว

เขาได้พ้นจากทุกข์เหมือนเราตถาคตได้พ้นแล้ว







(สุกรตัจฉะเที่ยวเสาะหาฝูงสุกรในป่าพบสุกรจำนวนมากแล้วดีใจ จึงกล่าวว่า)

{๑๙๗๕} [๑๖๐] เราเมื่อเสาะหาหมู่ญาติใด เที่ยวไปตามเทือกเขาลำเนาไพร

เราเที่ยวตามหาอยู่ช้านาน ญาติทั้งหลายนี้นั้นเราก็ได้พบแล้ว

[๑๖๑] มูลผลาหารนี้ก็มีอยู่มาก และภักษาหารนี้ก็มีอยู่ไม่น้อย

ส่วนแม่น้ำ ภูเขานี้ก็น่ารื่นรมย์ คงจะอยู่ได้สบาย

[๑๖๒] เราจักอยู่พร้อมกับหมู่ญาติทั้งปวงในที่นี้แหละ

จักเป็นผู้ขวนขวายน้อย หมดความระแวงภัย

ไม่มีความเศร้าโศก ไม่มีภัยแต่ที่ไหน

(สุกรทั้งหลายกล่าวว่า)

{๑๙๗๖} [๑๖๓] ตัจฉะ ท่านจงเสาะหาถ้ำในที่อื่นอยู่เถิด

ในที่นี้พวกเรามีศัตรู

มันมาที่นี้ฆ่าสุกรแล้วกัดกินเนื้อล่ำ ๆ เป็นประจำ

(สุกรตัจฉะถามว่า)

{๑๙๗๗} [๑๖๔] ใครหนอเป็นศัตรูของพวกเราในที่นี้

ใครกันรังควานหมู่ญาติผู้พร้อมเพรียงซึ่งรังควานได้ยาก

เราถามแล้ว ขอพวกท่านจงบอกผู้นั้นแก่เรา