Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 450

<< | หน้าที่ 450 | >>
(สุกรเหล่านั้นตอบว่า)

{๑๙๗๘} [๑๖๕] ท่านตัจฉะ พญาเนื้อ

เป็นสัตว์มีพลัง มีเขี้ยวเป็นอาวุธ

มันมาที่นี่ฆ่าสุกรแล้วกัดกินเนื้อล่ำ ๆ เป็นประจำ

(สุกรตัจฉะกล่าวว่า)

{๑๙๗๙} [๑๖๖] พวกเราไม่มีเขี้ยวก็หาไม่ พลังกายก็พร้อมมูล

พวกเราทั้งหมดจงพร้อมเพรียงกัน สร้างอำนาจร่วมกัน

(สุกรเหล่านั้นกล่าวว่า)

{๑๙๘๐} [๑๖๗] ท่านตัจฉะ ท่านนะพูดได้จับใจ สบายหู

แม้ตัวใดหนีไปในขณะต่อสู้ พวกเราจะฆ่าตัวนั้นในภายหลัง

(ชฎิลโกงเห็นเสือโคร่งกลับมามือเปล่า จึงกล่าวว่า)

{๑๙๘๑} [๑๖๘] วันนี้ท่านงดเว้นจากปาณาติบาตหรือหนอ

หรือว่าท่านให้อภัยแก่หมู่สัตว์ทั้งปวง

ท่านไม่มีเขี้ยวที่จะฆ่าเนื้อหรือหนอ

ถึงอยู่ในฝูงสุกรก็ยังซบเซาเหมือนคนกำพร้า

(พญาเสือโคร่งได้กล่าวว่า)

{๑๙๘๒} [๑๖๙] ข้าพเจ้าจะไม่มีเขี้ยวก็หาไม่ พลังกายก็พร้อมมูล

แต่เพราะเห็นญาติ ๆ พร้อมเพรียงเป็นอันเดียวกัน

เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงซบเซาอยู่ผู้เดียวในป่า

[๑๗๐] เมื่อก่อนสุกรเหล่านี้กลัวภัย

แยกกันหนีไปคนละทิศละทาง แสวงหาที่พึ่ง

แต่บัดนี้พวกมันกลับรวมหมู่กันตั้งท่าสู้

ยากที่ข้าพเจ้าจะข่มพวกมันได้

[๑๗๑] พวกมันได้ผู้นำดี มีความพร้อมเพรียงกัน

มีความเห็นอย่างเดียวกัน พร้อมกันที่จะทำลายข้าพเจ้าได้

เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่ปรารถนาสุกรเหล่านั้น


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka