พระไตรปิฏก

บรรพชิตไม่สำรวมไม่ดี

พระราชาไม่ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วทำไม่ดี

การที่บัณฑิตโกรธไม่ดี

[๒๓๐] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นเจ้าแห่งทิศ

กษัตริย์ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วจึงควรทำ

ไม่ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วไม่ควรตัดสิน

ยศและเกียรติย่อมเจริญแด่พระราชาผู้ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วจึงทำ

[๒๓๑] ขอเดชะพระภูมิบาล

คนผู้เป็นใหญ่ควรใคร่ครวญก่อนแล้วจึงลงอาชญา

การงานที่ทำเพราะความรีบร้อนย่อมเดือดร้อน

ส่วนประโยชน์ทั้งหลายของนรชนที่ทำด้วยจิตที่ตั้งมั่นโดยชอบ

ย่อมไม่เป็นเหตุให้เดือดร้อนในภายหลัง

[๒๓๒] อนึ่ง ชนเหล่าใดจัดแจงบ่อเกิดแห่งการงานในโลก

แล้วทำการงานที่ไม่เป็นเหตุให้เดือดร้อนในภายหลัง

การงานของพวกเขาวิญญูชนสรรเสริญ

มีความสุขเป็นกำไรที่ผู้รู้ทั้งหลายมีความเห็นคล้อยตาม

[๒๓๓] ขอเดชะพระองค์ผู้จอมชน พนักงานเฝ้าประตูที่ติดดาบ

และเพชฌฆาตมาเพื่อจะฆ่าหม่อมฉัน

อนึ่ง หม่อมฉันนั่งอยู่บนพระเพลาของพระราชมารดา

ถูกพวกเขาฉุดคร่ามาโดยทารุณ

[๒๓๔] ขอเดชะพระมหาราช หม่อมฉันประสบภัยคือความตาย

อันเผ็ดร้อนคับแคบและลำบาก

วันนี้ชีวิตอันเป็นที่รักปานดังมธุรสหม่อมฉันได้แล้ว

พ้นแล้วจากการถูกประหารได้โดยยาก

จึงมีใจมุ่งต่อการบวชอย่างเดียว

(พระราชาทรงรับสั่งเรียกพระราชเทวีมาตรัสว่า)