พระไตรปิฏก

{๒๑๗๖} [๒๓๕] แม่สุธัมมา โสมนัสกุมารบุตรของเธอนี้ยังหนุ่มอยู่ น่าเอ็นดู

วันนี้ฉันขอร้องเขาไม่สำเร็จ แม้เธอก็ควรจะขอร้องเขาดูบ้าง

(พระราชเทวีนั้นเมื่อจะส่งเสริมให้บวชจึงตรัสว่า)

{๒๑๗๗} [๒๓๖] ลูกรัก เจ้าจงยินดีในภิกขาจาร

จงใคร่ครวญแล้วบวชในธรรมทั้งหลาย

จงวางอาชญาในเหล่าสัตว์ทั้งปวง

เป็นผู้ไม่ถูกนินทา เข้าถึงพรหมสถานเถิด

(ลำดับนั้น พระราชาตรัสว่า)

[๒๓๗] แม่สุธัมมา คำที่เจ้ากล่าวน่าอัศจรรย์จริงหนอ

ทำเราผู้มีทุกข์อยู่แล้วให้มีทุกข์ยิ่งขึ้น

เรากล่าวแก่เธอว่า เจ้าจงขอร้องลูก

กลับทำให้พ่อกุมารมีอุตสาหะยิ่งขึ้น

(พระราชเทวีตรัสต่อไปว่า)

{๒๑๗๘} [๒๓๘] พระอริยะเหล่าใดผู้หลุดพ้นแล้ว

บริโภคปัจจัยอันหาโทษมิได้

ผู้ดับกิเลสแล้ว ท่องเที่ยวไปอยู่ในโลกนี้

หม่อมฉันไม่อาจจะห้ามพ่อกุมาร

ผู้ดำเนินไปสู่ทางแห่งพระอริยะเหล่านั้นได้

(พระราชาทรงสดับพระราชเสาวนีย์นั้นแล้วจึงตรัสว่า)

{๒๑๗๙} [๒๓๙] ชนเหล่าใดมีปัญญา เป็นพหูสูต

คิดเหตุการณ์ได้เป็นอันมาก

พระนางสุธัมมานี้สดับคำอันเป็นสุภาษิตของชนเหล่าใด

แล้วเป็นผู้มีความขวนขวายน้อย

ปราศจากความเศร้าโศก

ชนเหล่านั้นเราควรคบโดยแท้