พระไตรปิฏก

(สัมภวกุมารกล่าวว่า)

{๒๓๖๘} [๑๗๒] เอาเถิด ข้าพเจ้าจักบอกลุงตามอย่างคนที่ฉลาด

ก็พระราชาย่อมจะทรงทราบปัญหานั้นได้

แต่จะทรงกระทำหรือไม่เท่านั้น

(และเมื่อจะบอกปัญหาจึงกล่าวว่า)

{๒๓๖๙} [๑๗๓] ท่านพราหมณ์สุจีรตะ ใคร ๆ ถูกพระราชาตรัสถามแล้ว

พึงกราบทูลราชกิจที่จะทำในวันนี้ว่า พึงทำในวันพรุ่งนี้

ขอพระเจ้ายุธิฏฐิละอย่าทรงเชื่อฟังยับยั้งอยู่เลยในเมื่อประโยชน์เกิดขึ้น

[๑๗๔] ท่านพราหมณ์สุจีรตะ ใคร ๆ ถูกพระราชาตรัสถามแล้ว

พึงกราบทูลปัญหาที่เป็นไปภายในเท่านั้น

ไม่พึงให้ทรงดำเนินไปสู่หนทางที่ชั่วดุจคนหลงหาความคิดมิได้

[๑๗๕] พระราชาไม่ควรลืมตน ไม่ควรประพฤติอธรรม

ไม่ควรหยั่งลงไปในลัทธิที่ผิด ไม่พึงประกอบในสิ่งอันไม่เป็นประโยชน์

[๑๗๖] ขัตติยราชาพระองค์ใดทรงรู้จักทำเหตุเหล่านี้

ขัตติยราชาพระองค์นั้นย่อมทรงเจริญทุกเมื่อเหมือนดวงจันทร์ข้างขึ้น

[๑๗๗] พระองค์ย่อมทรงเป็นที่รักแห่งหมู่พระญาติ

และทรงรุ่งโรจน์ในหมู่มิตร ทรงมีพระปรีชา

เมื่อพระวรกายแตกทำลายไป จะทรงเข้าถึงโลกสวรรค์







(พระศาสดาทรงประกาศเนื้อความนี้ว่า)

{๒๓๗๐} [๑๗๘] ได้มีพระราชาแห่งชนชาวกาสี ทรงผดุงรัฐให้เจริญ

ในกรุงพาราณสี แวดล้อมด้วยมิตรและอำมาตย์

ได้เสด็จไปยังมิคาชินอุทยาน