พระไตรปิฏก

[๒๓๗] อนุชานั้นประเสริฐกว่านายขมังธนูทั้งหลาย

กล้าหาญ และมีปัญญาเฉียบแหลม ยังเป็นเด็ก

แต่ดูหมิ่นโยมว่า พระราชาพระองค์นี้ทรงเป็นสุขเพราะเรา

[๒๓๘] พระแม่เจ้า เขาไม่มาแม้สู่ที่บำรุงของโยมเหมือนก่อน

เพราะโทษนั้น โยมจะพึงให้อนุชาแก่ผีเสื้อน้ำ

(เภรีปริพาชิกาบอกคุณของพระสหายนั้นว่า)

{๒๓๘๐} [๒๓๙] มหาบพิตรและธนุเสขกุมาร

ทั้ง ๒ กำเนิดราตรีเดียวกัน

ทั้ง ๒ เกิดในพระนครนี้ เป็นชาวปัญจาลนคร

เป็นสหายกันมีวัยเสมอกัน

[๒๔๐] กุมารนั้นติดตามมหาบพิตรท่องเที่ยวไป

ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับมหาบพิตร

มีความขยันขวนขวายในราชกิจทุกอย่างของมหาบพิตร

ทั้งกลางวันและกลางคืน

เพราะโทษอะไร มหาบพิตรจึงจะประทานสหายให้ผีเสื้อน้ำเสียเล่า

(พระราชาตรัสโทษของพระสหายว่า)

{๒๓๘๑} [๒๔๑] พระแม่เจ้า ธนุเสขกุมารนี้หัวเราะดังกับโยม

เมื่อท่องเที่ยวไปกับโยม

แม้วันนี้เขาก็ยังหัวเราะดังเกินขอบเขตแบบนั้น

[๒๔๒] พระแม่เจ้า โยมแม้กำลังปรึกษากับพระเทวีอยู่ในที่รโหฐาน

ธนุเสขกุมารยังมิทันบอกกล่าว

ยังมิทันให้โยมรู้ตัวก่อน ก็พรวดพราดเข้าไป

[๒๔๓] เขาได้ช่อง ได้โอกาส

เพราะโทษนั้น โยมจึงจะให้สหายผู้ไม่มีความละอาย

ไม่เอื้อเฟื้อแก่ผีเสื้อน้ำ