พระไตรปิฏก

(เภรีปริพาชิกาบอกคุณของเกวัฏฏปุโรหิตว่า)

{๒๓๘๒} [๒๔๔] ท่านเกวัฏฏปุโรหิตเป็นผู้ฉลาดในนิมิตทุกอย่าง

รู้สำเนียงเสียงร้องของสัตว์ทั้งปวง เชี่ยวชาญในคัมภีร์พระเวท

เชี่ยวชาญในเรื่องลางบอกเหตุ ในความฝัน

ชำนาญในการหาฤกษ์ยาม ในการเคลื่อนพลและเข้าประชิด

[๒๔๕] สามารถรู้โทษและคุณทั้งในภาคพื้นดินและอากาศ

เป็นผู้ฉลาดในคลองแห่งนักษัตร

เพราะโทษอะไร มหาบพิตรจึงจะประทานปุโรหิตพราหมณ์

ให้แก่ผีเสื้อน้ำเสียเล่า

(พระราชาตรัสโทษของปุโรหิตพราหมณ์ว่า)

{๒๓๘๓} [๒๔๖] พระแม่เจ้า แม้ท่ามกลางบริษัท

ปุโรหิตพราหมณ์ก็ลืมตาจ้องมองโยม

เพราะเหตุนั้น โยมจะให้ปุโรหิตผู้หยาบช้า

คล้ายกับเลิกคิ้วมองดูโยมแก่ผีเสื้อน้ำเสีย

(เภรีปริพาชิกาทูลถามต่อไปอีกว่า)

{๒๓๘๔} [๒๔๗] พระองค์ทรงครอบครองแผ่นดินมีสมุทรเป็นขอบเขต

มีสาครล้อมรอบประดุจต่างหู ทรงมีหมู่อำมาตย์แวดล้อม

[๒๔๘] ทรงมีแคว้นกว้างใหญ่ไพศาล

มีมหาสมุทรทั้ง ๔ เป็นขอบเขต

ทรงพิชิตสงคราม มีพลานุภาพมาก

ทรงเป็นเอกราชเหนือพื้นปฐพี

มหาบพิตรทรงมีพระอิสริยยศอันไพบูลย์

[๒๔๙] ทรงมีเหล่านารีจากชนบทต่าง ๆ ถึง ๑๖,๐๐๐ นาง

ล้วนประดับด้วยแก้วมุกดาและต่างหูแก้วมณี

งามเปรียบได้กับเทพกัญญา