พระไตรปิฏก

(พระศาสดาตรัสว่า)

{๒๔๙๑} [๑๓๖] อลัมพุสาเทพกัญญา ครั้นทราบเดช ความเพียร

และปัญญาของดาบสนั้น ดำรงมั่นคงแล้ว

จึงจับเท้าทั้งสองของดาบสทูนไว้ที่ศีรษะ

ละล่ำละลักกล่าวกับอิสิสิงคดาบสว่า

[๑๓๗] อย่าโกรธดิฉันเลย ท่านมหาวีระ

อย่าโกรธดิฉันเลย ท่านมหาฤๅษี

ดิฉันบำเพ็ญประโยชน์อันใหญ่หลวงเพื่อเทพชั้นไตรทศผู้มียศ

เพราะเทพบุรีทั้งหมดถูกพระคุณเจ้าทำให้หวั่นไหวในคราวนั้น

(อิสิสิงคดาบสกล่าวคาถาว่า)

{๒๔๙๒} [๑๓๘] แม่นางผู้เจริญ ขอทวยเทพชั้นดาวดึงส์

ท้าววาสวะแห่งเทพชั้นไตรทศ และเธอจงเป็นสุข ๆ เถิด

เชิญเธอไปตามสบายเถิด แม่เทพกัญญา

(พระศาสดาตรัสว่า)

{๒๔๙๓} [๑๓๙] อลัมพุสาเทพกัญญา ครั้นจับเท้าทั้ง ๒ ของดาบสแล้ว

จึงประคองอัญชลี กระทำประทักษิณดาบสนั้น

แล้วได้หลีกไปจากที่นั้น

[๑๔๐] นางเทพกัญญาขึ้นสู่บัลลังก์ทอง

พร้อมทั้งเครื่องบริวาร พร้อมทั้งทับทรวง ๕๐

และเครื่องปูลาด ๑,๐๐๐ ผืน อันเป็นของนางนั่นเอง

ได้กลับไปในสำนักเทพทั้งหลาย

[๑๔๑] ท้าวสักกะจอมเทพทรงมีปีติและโสมนัส ปลาบปลื้มหฤทัย

ได้พระราชทานพรกับนางเทพกัญญานั้นซึ่งกำลังมา

ราวกับประทีปอันรุ่งเรือง ดุจสายฟ้าแลบ