พระไตรปิฏก

(อิสิสิงคดาบสกล่าวว่า)

{๑๘} [๒๘] ชฎิลผู้ประพฤติพรหมจรรย์ได้มาที่นี่

รูปร่างของเธอสวยงาม น่าชม

ไม่สูงเกินไปและไม่เตี้ยเกินไป มีผิวพรรณเปล่งปลั่ง

ศีรษะของเธอผู้เจริญดำสวยงาม

เพราะปกคลุมด้วยผมอันดำสนิทเป็นเงางาม

[๒๙] ไม่มีหนวด บวชได้ไม่นาน

ก็เธอมีเครื่องประดับเช่นกับเชิงบาตรอยู่ที่คอ

และมีปุ่ม ๒ ปุ่มเกิดที่อกอย่างงดงาม

ทั้งคู่มีผิวพรรณเปล่งปลั่งดังผลมะพลับทองคำ

[๓๐] อนึ่ง ใบหน้าของเธอน่าทัศนายิ่งนัก

กรรเจียกจอนก็ห้อยอยู่ที่หูทั้ง ๒

เมื่อมาณพเดินไปมา มันก็เปล่งประกายแวววาว

สายรัดชฎาที่ประดับก็โชติช่วงชัชวาล

[๓๑] และเครื่องประดับอย่างอื่นอีก ๔ อย่างของมาณพนั้น

มีสีเขียว สีเหลือง สีแดง และสีขาว

เมื่อมาณพเดินไปมา มันก็แกว่งไกวไปมา

เหมือนหมู่นกติรีฏิ ยามเมื่อฝนตก

[๓๒] ก็เธอมิได้คาดสายรัดเอวที่ทำด้วยหญ้ามุงกระต่าย

เปลือกปอ และหญ้าปล้อง

สายรัดเอวนั้นปลิวสะบัดเหมือนสายฟ้าในอากาศ

โชติช่วงอยู่ระหว่างสะเอวกับสะโพก

[๓๓] อนึ่ง ผลไม้ทั้งหลายไม่มีใบ ไม่มีขั้ว ติดอยู่ที่สะเอว

ใต้สะดือ ไม่กระทบกันเลย ส่ายได้เป็นนิจ

พ่อ ผลไม้เหล่านั้นเป็นผลของต้นไม้อะไร