Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 28 หน้าที่ 326

<< | หน้าที่ 326 | >>
[๙๒๔] ก็ถ้าไฟจะพึงเข้าไปอยู่ภายในไม้แห้งและไม้สด

ป่าทั้งหมดในโลกก็จะพึงแห้งไป

และไม้แห้งก็จะพึงลุกโพลงขึ้นเองได้

[๙๒๕] ถ้าคนเลี้ยงดูไฟที่มีเปลวควันกำลังส่องแสงอยู่

ให้เผา(กิน)ไม้และหญ้า ชื่อว่าได้ทำบุญ

คนเผาถ่าน คนต้มเกลือ พ่อครัว และคนเผาศพ

ก็ชื่อว่าพึงได้ทำบุญด้วย

[๙๒๖] ถ้าหากพราหมณ์เหล่านี้ทำบุญได้เพราะเลี้ยงไฟ

ด้วยการเรียนมนต์ เพราะเลี้ยงไฟให้อิ่มหนำ

คนบางคนในโลกนี้ผู้เอาเชื้อไฟให้ไฟเผาไหม้

จะไม่ชื่อว่าได้ทำบุญอย่างไรเล่า

[๙๒๗] แนะพ่อลิ้นสองแฉก เพราะเหตุไร

เพราะไฟเป็นสิ่งที่โลกยำเกรง

พึงกินได้ทั้งของที่มีกลิ่นไม่น่าพอใจ คนเป็นอันมากไม่ชอบ

และของที่พวกมนุษย์หลีกเลี่ยงไม่ประเสริฐนั้น

[๙๒๘] ความจริง คนบางพวกนับถือไฟเป็นเทวดา

ส่วนพวกมิลักขะนับถือน้ำเป็นเทวดา

คนทั้งหมดนี้กล่าวเท็จ ไฟและน้ำไม่ใช่เทพเจ้าตนใดตนหนึ่ง

[๙๒๙] ชาวโลกบำเรอไฟที่ไม่มีอินทรีย์ ไม่มีกายที่จะรับรู้สึกได้

ส่องแสงสว่าง เป็นเครื่องทำการงานของประชาชน

เมื่อยังทำบาปกรรมอยู่ จะพึงถึงสุคติได้อย่างไร

[๙๓๐] พวกพราหมณ์ผู้ต้องการเลี้ยงชีวิตของตนในโลกนี้กล่าวว่า

พระพรหมครอบงำได้ทั้งหมด และว่าพระพรหมบำเรอไฟ

เมื่อพระพรหมมีอานุภาพและมีอำนาจทุกสิ่ง

ทำไมจึงไม่สร้างตนเอง แต่กลับมาไหว้ไฟที่ตนสร้างขึ้น


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka