พระไตรปิฏก

{๘๘๖} [๑๓๒๑] ใครเล่าจะพึงไปทวงทรัพย์ ๑,๐๐๐ กับมหาบพิตร

ผู้กำลังปีนขึ้นต้นงิ้วนั้น

ก้าวไปเหยียบใบเหล็กอันคมเหมือนดาบ

ก็ถูกดาบอันคมนั้นบาด ตัวขาดกระจัดกระจาย

เลือดไหลโทรมอยู่ในปรโลกได้

{๘๘๗} [๑๓๒๒] ทรัพย์จำนวนนั้น ใครเล่าจะพึงไปขอกับมหาบพิตร

ผู้เดินหนีออกจากขุมนรกไม้งิ้วมีใบเป็นดาบ

พลัดตกลงไปสู่แม่น้ำเวตตรณีได้

{๘๘๘} [๑๓๒๓] แม่น้ำเวตตรณีมีน้ำเป็นกรด หยาบแข็ง

เผ็ดร้อน ข้ามได้ยาก

ปกคลุมไปด้วยบัวเหล็กมีใบคมไหลไปอยู่

[๑๓๒๔] ทรัพย์จำนวนนั้น ใครเล่าจะไปขอกับมหาบพิตร

ผู้มีตัวขาดกระจัดกระจาย มีเลือดเปรอะเปื้อน

ลอยอยู่ในแม่น้ำเวตตรณี ที่นั้นหาที่เกาะมิได้

(พระราชาตรัสว่า)

{๘๘๙} [๑๓๒๕] ข้าพเจ้าแทบจะล้มเหมือนต้นไม้ที่ถูกตัด

ข้าพเจ้าหลงสำคัญผิด จึงไม่รู้จักทิศ ท่านฤๅษี

ข้าพเจ้าได้ฟังคาถาภาษิตของท่านแล้ว

ร้อนใจ เพราะกลัวมหาภัย

[๑๓๒๖] ท่านฤๅษี ขอท่านจงเป็นที่พึ่งของข้าพเจ้า

เหมือนน้ำสำหรับแก้กระหายในเวลาร้อน

เหมือนเกาะเป็นที่พึ่งของพวกคนที่มีเรืออับปาง

หาที่พึ่งไม่ได้ในมหาสมุทร

และเหมือนดวงประทีปสำหรับส่องทาง

ของพวกคนผู้เดินทางมืดเถิด