พระไตรปิฏก

[๑๓๘๓] ปุณณกยักษ์นั้นขึ้นเวปุลลบรรพตซึ่งเป็นภูเขาศิลาล้วน

เป็นที่อาศัยอยู่ของหมู่กินนร

เที่ยวแสวงหาแก้วมณีดวงประเสริฐอยู่

จึงได้เห็นแก้วมณีนั้นในท่ามกลางยอดเขา

{๙๑๔} [๑๓๘๔] ครั้นได้เห็นแก้วมณีอันมีรัศมีผุดผ่อง

เป็นแก้วมณีที่ประเสริฐสุด

สามารถนำทรัพย์มาให้ได้ดังใจมุ่งหมาย

รุ่งโรจน์โชติช่วงอยู่กับหมู่แก้วบริวารเป็นอันมาก

สว่างไสวอยู่ดังสายฟ้าในอากาศ

[๑๓๘๕] จึงได้ถือแก้วไพฑูรย์ชื่อว่า มโนหรจินดา

อันมีค่ามาก มีอานุภาพมาก เป็นผู้มีวรรณะไม่ทราม

ขึ้นขี่หลังม้าอาชาไนยเหาะไปในอากาศกลางหาว

{๙๑๕} [๑๓๘๖] ปุณณกยักษ์นั้นได้เหาะไปถึงกรุงอินทปัตถ์

ลงมาแล้วเข้าไปสู่ที่ประชุมของชาวกุรุรัฐ

ไม่เกรงกลัวพระราชา ๑๐๑ พระองค์

ที่ประชุมพร้อมเพรียงกันอยู่ ณ ที่นั้น

กล่าวท้าทายด้วยสะกาว่า

[๑๓๘๗] บรรดาพระราชาในราชสมาคมนี้ พระองค์ไหนหนอ

จะทรงชิงเอาแก้วมณีอันประเสริฐของข้าพระองค์ได้

หรือข้าพระองค์จะพึงชนะพระราชาพระองค์ไหน

ด้วยทรัพย์อันประเสริฐ

เมื่อชนะจะชิงเอาแก้วมณีอันประเสริฐอันยอดเยี่ยม

กับพระราชาพระองค์ไหน

อีกประการหนึ่ง พระราชาพระองค์ไหนจะทรงชนะข้าพระองค์

ด้วยทรัพย์อันประเสริฐ”