พระไตรปิฏก

[๑๓๗๗] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่ พระนางวิมลานั้นทรงแพ้พระครรภ์

ทรงปรารถนาซึ่งดวงหทัยของวิธุรบัณฑิต

ข้าพระองค์จะถวายดวงหทัยของวิธุรบัณฑิตนั้น

แก่ท้าววรุณนาคราชและพระนางวิมลาทั้ง ๒ พระองค์นั้น

เพราะเหตุนั้น ท้าวเธอทั้ง ๒ พระองค์นั้น

จะพระราชทานพระนางอิรันทดีให้แก่ข้าพระองค์

{๙๑๒} [๑๓๗๘] ปุณณกยักษ์นั้นทูลลาท้าวกุเวรเวสสุวรรณผู้เรืองยศ

เป็นใหญ่แห่งหมู่ยักษ์แล้ว

ไปสั่งบุรุษคนใช้ของตนในที่นั้นนั่นแหละว่า

เจ้าจงนำม้าอาชาไนยที่เตรียมไว้มา ณ ที่นี้เถิด

[๑๓๗๙] ม้าอาชาไนยตัวนั้นมีหูทั้ง ๒ ข้างประดับด้วยทอง

มีกีบหุ้มแล้วแก้วมณีแดง

มีเครื่องประดับอกทำด้วยทองชมพูนุทอันสุกปลั่ง

[๑๓๘๐] ปุณณกยักษ์ผู้ประดับแล้ว

จัดแจงแต่งผมและหนวดดีแล้ว

ก็ขึ้นขี่ม้าอันเป็นยานพาหนะของเทวดา

เหาะไปในอากาศกลางหาว

{๙๑๓} [๑๓๘๑] ปุณณกยักษ์นั้นได้เหาะไปยังกรุงราชคฤห์อันน่ารื่นรมย์นัก

เป็นนครของพระเจ้าอังคะที่พวกข้าศึกไม่กล้าเข้าใกล้

มีภักษาหาร ข้าว และน้ำมากมาย

ดังภพของท้าววาสวะ ซึ่งชื่อว่ามสักกสาระ

[๑๓๘๒] เป็นนครที่อึกทึกกึกก้องไปด้วยฝูงนกยูงและนกกระเรียน

อื้ออึงไปด้วยฝูงนกต่าง ๆ ชนิด

เป็นที่อยู่อาศัยของฝูงนก

มีนกต่าง ๆ ส่งเสียงร่ำร้องอยู่อึงมี่

มีเนินสวยงาม ดารดาษไปด้วยดอกไม้เหมือนภูเขาหิมพานต์