พระไตรปิฏก

[๑๗๒๕] เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นพระกุมารเหล่านี้

ผู้ทัดทรงมาลาประดับองค์อยู่ที่อาศรมรมณียสถาน

จักไม่ทรงระลึกถึงราชสมบัติ

[๑๗๒๖] เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นพระกุมารเหล่านี้

ผู้ทัดทรงมาลาประดับองค์เล่นเพลิดเพลินอยู่

ในอาศรมอันน่ารื่นรมย์

จักไม่ทรงระลึกถึงราชสมบัติ

[๑๗๒๗] เมื่อใด พระองค์ได้ทอดพระเนตรเห็นพระกุมารเหล่านี้

ทัดทรงมาลาอยู่ในอาศรมอันน่ารื่นรมย์

เมื่อนั้น ก็จักไม่ทรงระลึกถึงราชสมบัติ

[๑๗๒๘] เมื่อใด พระองค์ได้ทอดพระเนตรเห็นพระกุมารทั้งหลาย

ทัดทรงมาลา กำลังฟ้อนรำ

เล่นเพลิดเพลินอยู่ในอาศรมอันน่ารื่นรมย์

เมื่อนั้น ก็จักไม่ทรงระลึกถึงราชสมบัติ

[๑๗๒๙] เมื่อใด พระองค์ได้ทอดพระเนตรเห็นช้างพลาย

มีวัยล่วงได้ ๖๐ ปี กำลังเที่ยวไปในป่าตามลำพัง

เมื่อนั้น ก็จักไม่ทรงระลึกถึงราชสมบัติ

[๑๗๓๐] เมื่อใด พระองค์ได้ทอดพระเนตรเห็นช้างพลาย

มีวัยล่วงได้ ๖๐ ปี กำลังเที่ยวไปทั้งในเวลาเย็นเวลาเช้า

เมื่อนั้น ก็จักไม่ทรงระลึกถึงราชสมบัติ

[๑๗๓๑] เมื่อใด ช้างพลายมีวัยล่วงได้ ๖๐ ปี

เดินนำหน้าโขลงช้างพังไป ส่งเสียงร้องดังกึกก้อง

พระองค์ได้ทรงสดับเสียงร้องของช้างที่บันลือลั่นอยู่นั้น

เมื่อนั้น ก็จักไม่ทรงระลึกถึงราชสมบัติ