Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 28 หน้าที่ 462

<< | หน้าที่ 462 | >>
(พระเจ้าสญชัยตรัสว่า)

{๑๐๘๐} [๑๗๕๒] เราย่อมทำความยำเกรงต่อธรรม

เราจึงขับไล่ลูกของตนผู้เป็นธงชัยของชาวกรุงสีพี

ถึงแม้ลูกจะเป็นที่รักยิ่งกว่าชีวิตของเราเอง

(พระนางผุสดีทรงคร่ำครวญว่า)

{๑๐๘๑} [๑๗๕๓] เมื่อก่อน ยอดธงปลิวสะบัดตามเสด็จพระเวสสันดร

เหมือนดอกกรรณิการ์บานสะพรั่ง

วันนี้ เธอจักเสด็จไปองค์เดียวเท่านั้น

[๑๗๕๔] เมื่อก่อน ยอดธงปลิวสะบัดตามเสด็จพระเวสสันดร

เหมือนสวนดอกกรรณิการ์ที่บานสะพรั่ง

วันนี้ เธอจักเสด็จไปองค์เดียวเท่านั้น

[๑๗๕๕] เมื่อก่อน กองทหารเคยตามเสด็จพระเวสสันดร

เหมือนดอกกรรณิการ์ที่บานสะพรั่ง

วันนี้ เธอจักเสด็จไปองค์เดียวเท่านั้น

[๑๗๕๖] เมื่อก่อน กองทหารเคยตามเสด็จพระเวสสันดร

เหมือนสวนดอกกรรณิการ์ที่บานสะพรั่ง

วันนี้ เธอจักเสด็จไปองค์เดียวเท่านั้น

[๑๗๕๗] เมื่อก่อน กองทหารเคยแต่งเครื่องแบบ

ผ้ากัมพลเหลืองจากแคว้นคันธาระ

ทอแสงแวววับเหมือนแมลงค่อมทอง

เคยตามเสด็จพระเวสสันดร

วันนี้ เธอจักเสด็จไปองค์เดียวเท่านั้น

[๑๗๕๘] เมื่อก่อน พระเวสสันดรเคยเสด็จไป

ด้วยช้างพระที่นั่ง วอ และราชรถทรง ทำไมเล่า

วันนี้ จะเสด็จไปด้วยพระบาท


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka