พระไตรปิฏก

[๑๙๗๗] พระองค์ทรงเพศนักบวชอันประเสริฐ

ทรงขอสอยผลไม้ เครื่องบูชาไฟและชฎา

ทรงนุ่งห่มหนังเสือ บรรทมเหนือแผ่นดินและทรงบูชาไฟอยู่

[๑๙๗๘] ทิวไม้เขียวนั้นมีผลหลากหลาย

และภูผาสูงยอดเสียดเมฆเขียวชะอุ่ม

นั่นแลเป็นภูเขาที่เต็มไปด้วยดอกอัญชัน

[๑๙๗๙] นั่นหมู่ไม้ตะแบก หูกวาง ไม้ตะเคียน ไม้รัง

ไม้สะคร้อ และย่านทราย อ่อนไหวไปตามลม

เหมือนมาณพดื่มสุราครั้งเดียวก็ซวนเซไปมาอยู่

[๑๙๘๐] ท่านจะได้ยินเสียงนกนานาชนิด

ที่จับอยู่บนกิ่งไม้ดุจทิพยสังคีต คือ

เหล่านกโพระดก นกดุเหว่า ส่งเสียงขันคูกู่ร้อง

บินขวักไขว่ไปมาจากต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่ง

[๑๙๘๑] ทั้งหมู่ไม้ที่ต้องลมพัดสะบัดกิ่งใบไหวพลิ้วเสียดสีกันไปมา

เหมือนจะเรียกคนผู้กำลังเดินไปให้หวนกลับมา

และเหมือนจะเชิญชวนเหล่าชนผู้กำลังเดินผ่านมา

ให้ชื่นชมรื่นรมย์พักผ่อน ณ สถานที่ที่พระเวสสันดร

พร้อมด้วยพระโอรสทั้งหลายประทับอยู่

[๑๙๘๒] พระองค์ทรงเพศเป็นบรรพชิตอันประเสริฐ

ทรงขอสอยผลไม้ เครื่องบูชาไฟและชฎา

ทรงนุ่งห่มหนังเสือ บรรทมเหนือแผ่นดินและทรงบูชาไฟอยู่

{๑๑๔๐} [๑๙๘๓] ในบริเวณอาศรมสถานนั้นมีไม้มะม่วง

มะขวิด ขนุน ไม้รัง ชมพู่ สมอพิเภก

สมอไทย มะขามป้อม โพธิ และพุทรา