พระไตรปิฏก

[๒๓๗๑] เราทั้ง ๒ ก็ฉันนั้น เป็นผู้ไม่มีโทษ

ถูกขับไล่จากแคว้นมาอยู่ในป่า

จึงตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกศัตรูเป็นแน่

จงดูเอาเถิดคนผู้ฆ่าคนที่ไม่มีกำลัง

(พระนางมัทรีกราบทูลว่า)

{๑๒๔๒} [๒๓๗๒] พวกศัตรูย่ำยีพระองค์ไม่ได้

เปรียบเหมือนไฟย่ำยีห้วงน้ำไม่ได้ฉะนั้น

ขอพระองค์จงทรงระลึกถึงข้อนั้นนั่นแหละ

แต่นี้ไปจะพึงมีแต่ความสวัสดี

(พระศาสดาเมื่อจะทรงประกาศเนื้อความนั้น จึงตรัสว่า)

{๑๒๔๓} [๒๓๗๓] ลำดับนั้น พระเจ้าเวสสันดรได้เสด็จลงจากภูเขา

ประทับนั่งในบรรณศาลา ทรงตั้งพระทัยให้หนักแน่น

{๑๒๔๔} [๒๓๗๔] พระบิดารับสั่งให้ถอยรถกลับ ให้วางกำลังกองทัพไว้แล้ว

เสด็จเข้าไปหาพระโอรสผู้ประทับอยู่ในป่าเพียงลำพัง

[๒๓๗๕] เสด็จลงจากคอช้างพระที่นั่ง ทรงเฉวียงพระอังสา

ประนมพระหัตถ์ แวดล้อมแห่แหนด้วยหมู่อำมาตย์

เสด็จไปเพื่ออภิเษกพระโอรส

[๒๓๗๖] ณ ที่นั้น ท้าวเธอได้ทอดพระเนตรเห็น

พระโอรสทรงเพศเป็นบรรพชิต

ประทับนั่งเข้าฌานอยู่ในบรรณศาลา

เป็นสมาธิแน่วแน่ ไม่มีภัยแต่ที่ไหน

{๑๒๔๕} [๒๓๗๗] พระเวสสันดรและพระนางมัทรี

ทอดพระเนตรเห็นพระบิดา

ผู้มีความรักในบุตรกำลังเสด็จมา

ได้ทรงต้อนรับถวายอภิวาท