พระไตรปิฏก

[๒๓๗๘] ฝ่ายพระนางมัทรีทรงซบพระเศียรถวายอภิวาท

แทบพระยุคลบาทของพระสัสสุระ(พ่อผัว)กราบทูลว่า

ข้าแต่สมมติเทพ หม่อมฉันมัทรีสะใภ้ของพระองค์

ขอถวายบังคมพระยุคลบาท

พระเจ้ากรุงสญชัยทรงสวมกอด ๒ กษัตริย์ ใช้ฝ่าพระหัตถ์

ลูบพระปฤษฎางค์อยู่ไปมา ณ อาศรมนั้น (ตรัสว่า)

{๑๒๔๖} [๒๓๗๙] ลูกรัก พวกเจ้าไม่มีโรคเบียดเบียน เป็นสุขสำราญดีหรือ

เลี้ยงอัตภาพด้วยการแสวงหามูลผลาหารสะดวกหรือ

มูลผลาหารมีมากอยู่หรือ

[๒๓๘๐] เหลือบ ยุง และสัตว์เลื้อยคลานมีน้อยหรือ

ในป่าที่มีเนื้อร้ายพลุกพล่าน ไม่มาเบียดเบียนหรือ

(พระเวสสันดรกราบทูลว่า)

{๑๒๔๗} [๒๓๘๑] ข้าแต่สมมติเทพ พวกหม่อนฉันเป็นอยู่ตามมีตามได้

หม่อมฉันทั้งหลายเป็นอยู่อย่างฝืดเคือง

ชีวิตเป็นอยู่ได้ด้วยการเที่ยวแสวงหา

[๒๓๘๒] ข้าแต่มหาราช นายสารถีทรมานม้าให้หมดฤทธิ์ฉันใด

หม่อมฉันทั้งหลายก็ถูกทรมานให้หมดฤทธิ์ฉันนั้น

ความหมดฤทธิ์ย่อมทรมานหม่อมฉันทั้งหลาย

[๒๓๘๓] ข้าแต่มหาราช เมื่อหม่อมฉันทั้งหลาย

ถูกเนรเทศมามีชีวิตอยู่อย่างหงอยเหงาในป่า

หม่อมฉันทั้งหลาย มีเนื้อหนังซูบซีดผอมลง

เพราะไม่ได้พบพระบิดาและพระมารดา

{๑๒๔๘} [๒๓๘๔] ข้าแต่มหาราช ทายาทผู้มีมโนรถยังไม่สมบูรณ์

ของหม่อมฉันผู้ประเสริฐแห่งชาวกรุงสีพี