พระไตรปิฏก

{๖๓๔} [๑๖๙] (พระปิงคิยเถระกล่าวว่า)

อาตมภาพชราแล้ว มีกำลังและเรี่ยวแรงน้อย

เพราะเหตุนั้นแล ร่างกายจึงไปในสถานที่

ที่พระพุทธเจ้าประทับอยู่ไม่ได้

แต่อาตมภาพไปเฝ้าพระองค์เป็นนิจ

โดยการไปด้วยความดำริ ท่านพราหมณ์

เพราะว่าใจของอาตมภาพเกาะเกี่ยวอยู่กับสถานที่

ที่พระพุทธเจ้าประทับอยู่นั้น (๑๔)

{๖๓๙} [๑๗๐] (พระปิงคิยเถระกล่าวว่า)

อาตมภาพนอนดิ้นรนอยู่ในเปือกตม

ลอยจากเกาะหนึ่งไปสู่เกาะหนึ่ง

ครั้นต่อมา อาตมภาพได้เฝ้าพระสัมพุทธเจ้า

ผู้ทรงข้ามโอฆะได้แล้ว ไม่มีอาสวะ (๑๕)

{๖๔๔} [๑๗๑] (พระผู้มีพระภาคเสด็จมาตรัสว่า)

วักกลิ ภัทราวุธ และอาฬวิโคดม

เป็นผู้มีศรัทธาอันน้อมไปแล้ว ฉันใด

แม้เธอก็จงเปิดเผยศรัทธา ฉันนั้นเหมือนกัน

ปิงคิยะ เธอจักถึงฝั่งโน้น(ฝั่งตรงข้าม)แห่งบ่วงมัจจุราช (๑๖)

{๖๔๘} [๑๗๒] (พระปิงคิยเถระกราบทูลว่า)

ข้าพระองค์นี้ฟังพระดำรัสของพระมุนีแล้ว

เลื่อมใสอย่างยิ่ง พระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ทรงมีเครื่องปิดบังอันเปิดแล้ว

ไม่มีกิเลสดุจตะปูตรึงจิต ทรงมีปฏิภาณ (๑๗)