พระไตรปิฏก

[๔๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ หม่อมฉันก็ได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า หม่อมฉันก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า พระนฬมาลิกาภิกษุณีได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้









{๑๔๖} [๔๖] ในกรุงพันธุมดี มีกษัตริย์พระองค์หนึ่ง

พระนามว่าพันธุมา หม่อมฉันเป็นพระมเหสีของท้าวเธอ

ย่อมสนทนากันเป็นบางครั้งบางคราวเท่านั้น

[๔๗] ครั้งนั้น หม่อมฉันนั่งอยู่ในที่สงัด คิดอย่างนี้ว่า

‘กุศลที่จะนำติดตัวไปซึ่งเราทำไว้ไม่มีเลย

[๔๘] เราคงจะต้องตกนรกที่มีความเร่าร้อนมาก

ทั้งเผ็ดร้อนร้ายกาจแสนจะทารุณโดยแน่นอน

เราไม่มีความสงสัยในข้อนี้เลย’

[๔๙] หม่อมฉันจึงไปเข้าเฝ้าพระราชาแล้วกราบทูลดังนี้ว่า

‘ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นกษัตริย์

ขอพระองค์ทรงพระราชทานสมณะ

แก่หม่อมฉันสักองค์หนึ่งเถิด

หม่อมฉันจักนิมนต์ท่านให้ฉัน’