พระไตรปิฏก

[๑๓๐] “ข้าแต่พระสุคต หม่อมฉันเคยเป็นมารดาเลี้ยงของพระองค์

ข้าแต่พระธีรเจ้า ส่วนพระองค์เป็นบิดาของหม่อมฉัน

ข้าแต่พระโลกนาถ พระองค์ทรงเป็นผู้ประทานความสุข

ที่เกิดจากพระสัทธรรม

ข้าแต่พระโคดม หม่อมฉันเป็นผู้ที่พระองค์ทรงให้เกิดแล้ว

[๑๓๑] ข้าแต่พระสุคต พระรูปกายของพระองค์นี้

อันหม่อมฉันเคยฟูมฟักให้เจริญเติบใหญ่แล้ว

ส่วนพระธรรมกายที่น่าเพลิดเพลินของหม่อมฉัน

อันพระองค์ทรงฟูมฟักให้เจริญแล้ว

[๑๓๒] พระองค์หม่อมฉันให้ดื่มน้ำนม

อันระงับความหิวได้เพียงชั่วครู่

ส่วนหม่อมฉันพระองค์ทรงให้ดื่มแม้น้ำนม

คือพระธรรมซึ่งสงบระงับได้แท้จริง

[๑๓๓] ข้าแต่พระมหามุนี พระองค์ชื่อว่ามิได้เป็นหนี้หม่อมฉัน

ในเพราะการเลี้ยงดูด้วยความผูกพัน

หม่อมฉันได้ฟังมาว่า สตรีทั้งหลายผู้ปรารถนาบุตรขออยู่

ก็ย่อมได้บุตรเช่นนั้น

[๑๓๔] มารดาใดของจอมนรชน มีพระเจ้ามันธาตุเป็นต้น

มารดานั้นชื่อว่ายังบุตรให้จมอยู่ในห้วงมหรรณพคือภพ

ข้าแต่พระปิโยรส ส่วนหม่อมฉันผู้จมอยู่แล้ว

พระองค์ทรงช่วยให้ข้ามพ้นจากสาครคือภพได้

[๑๓๕] พระนามว่า พระพันปีหลวง

สตรีทั้งหลายได้มาโดยง่าย

(แต่)พระนามว่า พุทธมารดา นี้

สตรีทั้งหลายได้มาโดยยากอย่างยิ่ง

[๑๓๖] ข้าแต่พระมหาวีระ ก็พระนามว่า

พุทธมารดานั้นอันหม่อมฉันได้แล้ว