[๓๔๔] ประทับสำราญอยู่พระองค์เดียว มีสตรีสาวสวยพัดวีอยู่

ครั้นแล้วจึงมีความคิดผิดอย่างนี้ว่า ‘พระผู้มีพระภาค

ผู้องอาจกว่านรชนพระองค์นี้มิได้เศร้าหมองเลย

[๓๔๕] หญิงสาวนั้นก็มีรัศมีเปล่งปลั่งดังทองธรรมชาติ

มีหน้าตางดงามดังปทุมชาติ ริมฝีปากก็แดงดังผลตำลึงสุก

ชำเลืองมองแต่น้อย เป็นที่ติดตาตรึงใจยิ่งนัก

[๓๔๖] มีลำแขนงามเหมือนทองคำ วงหน้าสวย

ถันทั้งคู่ก็เต่งตึงดังดอกบัวตูม มีเอวคอดกลมกลึง

สะโพกผึ่งผาย ลำขาน่ายินดี มีเครื่องประดับสวยงาม

[๓๔๗] ผ้าสไบมีสีแดงแวววาว นุ่งห่มผ้าเนื้อเกลี้ยงสีเขียว

มีรูปสมบัติที่ชวนชมโดยไม่รู้เบื่อ

ประดับด้วยเครื่องอาภรณ์ทุกชนิด’

[๓๔๘] หม่อมฉันเห็นสตรีสาวนั้นแล้วจึงคิดว่า

‘โอ สตรีสาวคนนี้มีรูปงามเหลือเกิน

เราไม่เคยเห็นด้วยนัยน์ตาดวงนี้ในที่ไหน ๆ มาก่อนเลย’

[๓๔๙] ขณะนั้น สตรีสาวคนนั้นถูกชราย่ำยี

มีผิวพรรณแปลกไป ปากอ้า ฟันหัก ผมหงอก

น้ำลายไหล หน้าไม่สะอาด

[๓๕๐] หูตึง นัยน์ตาฝ้าฟาง ถันหย่อนยาน ไม่งาม

เหี่ยวย่นทั่วกาย มีศีรษะและร่างกายสั่นงันงก

[๓๕๑] หลังงอ มีไม้เท้าเป็นเพื่อนเดิน

ร่างกายซูบผอมซีดไป สั่นงันงก ล้มลงแล้วหายใจถี่ ๆ

[๓๕๒] จากนั้น ความสังเวชที่ก่อให้เกิดขนพองสยองเกล้า

ซึ่งไม่เคยมีก็ได้มีแก่หม่อมฉันว่า

‘น่าติเตียน รูปไม่สะอาดที่พวกคนเขลายินดีกัน’