[๓๕๓] ครั้งนั้น พระพุทธเจ้าผู้ประกอบด้วยพระมหากรุณา

มีจิตเบิกบานโสมนัส ทอดพระเนตรเห็นหม่อมฉัน

ผู้มีใจสังเวชแล้ว จึงตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า

[๓๕๔] “เขมา เธอจงดูรูปกายที่กระสับกระส่าย

ไม่สะอาด เปื่อยเน่า (มีของเหลว)

ไหลเข้าและไหลออก ที่พวกคนเขลาพากันยินดียิ่งนัก

[๓๕๕] เธอจงอบรมจิตให้เป็นสมาธิมีอารมณ์เดียว

ด้วยอารมณ์ที่ไม่งามเถิด

เธอจงเจริญกายคตาสติมากไปด้วยความเบื่อหน่ายเถิด

[๓๕๖] รูปของหญิงนี้เป็นฉันใด

รูปกายของเธอนั้นก็เป็นฉันนั้น

รูปกายของเธอนั้นเป็นฉันใด

รูปของหญิงนี้ก็เป็นฉันนั้น

เธอจงคลายความยินดีพอใจในกาย

ทั้งภายในและภายนอกเถิด

[๓๕๗] จงอบรมอนิมิตตวิโมกข์๑ จงละมานานุสัยเสีย

แต่นั้นเธอจักเป็นผู้อยู่อย่างสงบ

เพราะมานานุสัยสงบระงับไป

[๓๕๘] ชนเหล่าใดกำหนัดเพราะราคะเกาะติดกระแสอยู่

เหมือนแมลงมุมเกาะใยอยู่ตรงกลางที่ทำไว้เอง

ชนเหล่านั้นตัดกระแสราคะนั้นแล้ว ไม่มีความอาลัย

ละกามสุข หลีกไป”

[๓๕๙] ครั้งนั้น พระพุทธเจ้าผู้เป็นสารถีฝึกนรชน

ทรงทราบว่า หม่อมฉันมีจิตควรแล้ว

จึงทรงแสดงมหานิทานสูตรเพื่อทรงแนะนำหม่อมฉัน

๑ อนิมิตตวิโมกข์ หมายถึงความหลุดพ้นที่เกิดจากปัญญาพิจารณาเห็นนามรูป โดยความเป็นอนิจจัง คือ หลุดพ้นด้วยเห็นอนิจจตาแล้วถอนนิมิตเสียได้ (ขุ.ป. (แปล) ๓๑/๒๒๙/๒๘๕)