[๓๖๐] หม่อมฉันได้ฟังพระสูตรอันประเสริฐนั้นแล้ว

จึงระลึกถึงสัญญาในกาลก่อนได้

ตั้งมั่นอยู่ในสัญญานั้นแล้ว ชำระธรรมจักษุ๑ ให้หมดจด

[๓๖๑] ขณะนั้น หม่อมฉันหมอบลงแทบพระยุคลบาท

ของพระพุทธเจ้า ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

เพื่อประสงค์จะแสดงโทษ จึงได้กราบทูลคำนี้ว่า

[๓๖๒] “ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเห็นแจ้งในธรรมทั้งปวง

หม่อมฉันขอนอบน้อมพระองค์

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นบ่อเกิดแห่งพระมหากรุณา

หม่อมฉันขอนอบน้อมพระองค์

ข้าแต่พระองค์ผู้เสด็จข้ามวัฏฏสงสารได้แล้ว

หม่อมฉันขอนอบน้อมพระองค์

ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงประทานอมตธรรม

หม่อมฉันขอนอบน้อมพระองค์

[๓๖๓] หม่อมฉันจมอยู่ในมิจฉาทิฏฐิ

หลงใหลเพราะกามราคะ

พระองค์ทรงแนะนำด้วยอุบายที่ชอบ

เป็นผู้ยินดีในธรรมที่ทรงแนะนำ

[๓๖๔] สัตว์ทั้งหลายพลัดพรากจากประโยชน์

เพราะไม่ได้เห็นพระพุทธเจ้า

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่เช่นพระองค์

จึงประสบมหันตทุกข์อยู่ในสงสารสาคร

[๓๖๕] ในกาลใดหม่อมฉันยังมิได้มาเข้าเฝ้าพระองค์

ผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลก ผู้ไม่มีข้าศึกคือกิเลส

๑ ธรรมจักษุ หมายถึงปัญญาในมรรค ๓ คือ โสดาปัตติมรรค สกทาคามิมรรค อนาคามิมรรค (ที.สี.อ. ๑/๒๑๓/๑๖๕,๒๑๔,๒๕๐)