ทรงถึงที่สุดแห่งมรณธรรม

ทรงมีธรรมที่เป็นประโยชน์อย่างดี

หม่อมฉันขอแสดงโทษนั้น

[๓๖๖] หม่อมฉันมัวแต่ยินดีในรูป

ระแวงว่าพระองค์จะไม่เป็นประโยชน์จึงมิได้เข้าเฝ้า

พระองค์ผู้ทรงมีความเกื้อกูลมาก

ทรงประทานพระธรรมที่ประเสริฐ

หม่อมฉันขอแสดงโทษนั้น”

[๓๖๗] ครั้งนั้น พระชินเจ้าผู้ประกอบด้วยพระมหากรุณา

มีพระสุรเสียงไพเราะและก้องกังวาน

เมื่อจะทรงใช้น้ำอมฤตรดหม่อมฉันจึงตรัสว่า “ลุกขึ้นเถิดเขมา”

[๓๖๘] ครั้งนั้น หม่อมฉันประณตน้อมนมัสการด้วยเศียรเกล้า

ทำประทักษิณพระองค์แล้ว กลับไปเฝ้าพระราชา

ผู้เป็นใหญ่กว่านรชนแล้วกราบทูลคำนี้ว่า

[๓๖๙] “ข้าแต่พระองค์ผู้ย่ำยีข้าศึก

อุบายที่พระองค์ทรงดำริแล้วโดยชอบนี้ น่าอัศจรรย์

หม่อมฉันผู้ปรารถนาจะเที่ยวชมพระเวฬุวันมหาวิหาร

ได้เฝ้าพระมุนีผู้ไม่มีกิเลสเพียงดังป่าแล้ว

[๓๗๐] ข้าแต่พระราชา ถ้าพระองค์ทรงพอพระทัย

หม่อมฉันผู้เบื่อหน่ายในรูปตามที่พระมุนีทรงตรัสสอนแล้ว

จักบวชในศาสนาของพระมุนีผู้คงที่พระองค์นั้น”



[๓๗๑] ครั้งนั้น พระเจ้าแผ่นดินพระนามว่าพิมพิสาร พระองค์นั้น

ทรงประคองอัญชลีตรัสว่า “พระน้องนาง

พี่อนุญาตแก่เธอ ขอการบรรพชาจงสำเร็จแก่เธอเถิด”