[๙๖] พระนางมัทรีทรงอุ้มแม่กัณหาผู้อ่อนนุ่มดังดอกปทุมและบัวขาว

เราได้อุ้มพ่อชาลีหน่อกษัตริย์ เปรียบดังแท่งทองคำ

[๙๗] ชนทั้ง ๔ เป็นกษัตริย์สุขุมาลชาติ ผู้อภิชาตบุตร

ได้เสด็จดำเนินไปตามทางที่ขรุขระและราบเรียบไปยังภูเขาวงกต

[๙๘] มนุษย์เหล่าใดเหล่าหนึ่ง เดินตามมาในหนทางก็ดี

สวนทางก็ดี เราทั้งหลายได้ไต่ถามเขาถึงหนทางว่า

เขาวงกตอยู่ที่ไหน

[๙๙] เขาเห็นเราทั้งหลาย ณ ที่นั้นแล้ว

ได้เปล่งเสียงอันประกอบด้วยกรุณา

กษัตริย์เหล่านี้คงจะต้องเสวยทุกข์อย่างยิ่ง เพราะภูเขาวงกตไกล

[๑๐๐] ถ้าพระกุมารและกุมารีเห็นต้นไม้ที่มีผลในป่าใหญ่

พระกุมารกุมารีก็จะทรงกันแสง เพราะเหตุแห่งผลไม้เหล่านั้น

[๑๐๑] ต้นไม้ทั้งหลายอันสูงใหญ่ไพศาล

เห็นพระกุมารและกุมารีทรงกันแสง

ก็จะโน้มยอดลงมาหาพระกุมารและกุมารีเอง

[๑๐๒] พระนางมัทรีผู้ทรงความงามทั่วสรรพางค์กาย

ทรงเห็นความอัศจรรย์นี้ซึ่งไม่เคยมีมา

น่าขนพองสยองเกล้า จึงให้สาธุการเป็นไปว่า

[๑๐๓] ความอัศจรรย์ไม่เคยมีในโลก บังเกิดขนชูชันหนอ

หมู่ไม้น้อมยอดลงมาเองด้วยเดชแห่งพระเวสสันดร

[๑๐๔] ยักษ์(เทวดา)ทั้งหลายได้ย่นทางให้

ด้วยความเอ็นดูพระกุมารและกุมารี

ในวันที่เสด็จออกจากกรุงสีพีนั้นเอง

เราทั้ง ๔ ได้ไปถึงเจตราษฎร์