[๑๓๑] เรานอนคิดถึงทานอันสมควรแก่ทักขิไณยบุคคลว่า

‘ถ้าเราพึงได้ทักขิไณยบุคคล เราจักให้อะไรเป็นทาน

[๑๓๒] งา ถั่วเขียว ของเราก็ไม่มี ถั่วราชมาส

ข้าวสาร เปรียงของเราก็ไม่มี

เราเลี้ยงชีวิตด้วยหญ้า เราไม่อาจที่จะให้หญ้า

[๑๓๓] ถ้าทักขิไณยบุคคลสักท่านหนึ่งมาเพื่อขอในสำนักของเรา

เราพึงให้ร่างกายของตน ทักขิไณยบุคคลจักไม่ไปเปล่า’

[๑๓๔] ท้าวสักกะทรงทราบความดำริของเราแล้ว

จึงแปลงร่างเป็นพราหมณ์ เข้ามายังที่อยู่ของเรา

เพื่อทรงทดลองทานของเรา

[๑๓๕] เราเห็นพราหมณ์นั้นแล้วก็ยินดี ได้กล่าวคำนี้ว่า

‘ท่านมาถึงที่อยู่ของเราแล้ว เพราะเหตุแห่งอาหารเป็นการดีแล

[๑๓๖] วันนี้เราจักให้ทานอันประเสริฐที่ใคร ๆ

ไม่เคยให้แก่ท่าน ท่านผู้ประกอบด้วยศีลคุณ

การเบียดเบียนผู้อื่นไม่ควรแก่ท่าน

[๑๓๗] ท่านจงไปนำไม้ต่าง ๆ มาก่อไฟให้ลุกโพลงขึ้น

เราจักปิ้งตัวของเรา ท่านจักได้กินเนื้อที่สุก’

[๑๓๘] พราหมณ์รับคำว่า “สาธุ” แล้วมีใจร่าเริง

ได้นำไม้ต่างๆ มาทำเป็นเชิงตะกอนใหญ่

ทำเป็นห้องซึ่งเต็มด้วยถ่านเพลิง

[๑๓๙] ก่อไฟลุกโพลงขึ้น ณ ที่นั้นทันที

เหมือนไฟนั้นเป็นกองใหญ่

เพราะฉะนั้น เราสลัดตัวอันมีธุลีแล้ว เข้าไปนั่งอยู่ข้างหนึ่ง

[๑๔๐] ในเมื่อกองไม้ที่ไฟติดทั่วแล้วเป็นควันตลบอยู่

ขณะนั้น เราโดดลงไปในท่ามกลางระหว่างเปลวไฟ