[๑๔๑] น้ำเย็นอันผู้ใดผู้หนึ่งดำลงแล้ว

ย่อมระงับความกระวนกระวายและความร้อน

ย่อมให้ความยินดี และปีติได้ ฉันใด

[๑๔๒] ในขณะที่เราเข้าไปยังไฟที่ลุกโพลง ก็ฉันนั้นเหมือนกัน

เหมือนดำลงไปในน้ำเย็น

ความกระวนกระวายทั้งปวงระงับไป

[๑๔๓] เราได้ให้ร่างกายทั้งสิ้นโดยไม่เหลือ

คือผิว หนัง เนื้อ เอ็น กระดูก

และชิ้นเนื้อหัวใจแก่พราหมณ์ ฉะนี้แล







อกิตติดาบส สังขพราหมณ์ พระเจ้าธนัญชัยกุรุราช

พระเจ้ามหาสุทัศนจักรพรรดิราช

มหาโควินทพราหมณ์

พระเจ้าเนมิราช จันทกุมาร พระเจ้าสิวิราช

พระเวสสันดร และสสบัณฑิต

ผู้ให้ทานอันประเสริฐในกาลนั้น เป็นเรานี้เอง

การบริจาคเหล่านี้เป็นบริขารแห่งทาน เป็นทานบารมี

เราได้ให้ชีวิตเป็นทานแก่ยาจก จึงบำเพ็ญบารมีนี้ได้

เราเห็นยาจกเข้ามาเพื่อขอแล้ว ได้สละร่างกายของตนให้

ความเสมอด้วยทานของเราไม่มี

นี้เป็นทานบารมีของเรา ฉะนี้แล