พระไตรปิฏก

[๒๖๑] สภาวธรรมที่เป็นอกุศลซึ่งวิปปยุตจากเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่ เป็นอัพยากฤตซึ่งวิปปยุตจากเหตุโดยเหตุปัจจัย (๑)

สภาวธรรมที่เป็นอกุศลซึ่งวิปปยุตจากเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็น อกุศลซึ่งวิปปยุตจากเหตุโดยอารัมมณปัจจัย

สภาวธรรมที่เป็นอกุศลซึ่งวิปปยุตจากเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็น อัพยากฤตซึ่งวิปปยุตจากเหตุโดยอารัมมณปัจจัย (๒)

สภาวธรรมที่เป็นอัพยากฤตซึ่งวิปปยุตจากเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็น อัพยากฤตซึ่งวิปปยุตจากเหตุโดยอารัมมณปัจจัย

สภาวธรรมที่เป็นอัพยากฤตซึ่งวิปปยุตจากเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็น อกุศลซึ่งวิปปยุตจากเหตุโดยอารัมมณปัจจัย (๒)

สภาวธรรมที่เป็นอกุศลซึ่งวิปปยุตจากเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็น อกุศลซึ่งวิปปยุตจากเหตุโดยอนันตรปัจจัย

สภาวธรรมที่เป็นอกุศลซึ่งวิปปยุตจากเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็น อัพยากฤตซึ่งวิปปยุตจากเหตุโดยอนันตรปัจจัย (๒)

สภาวธรรมที่เป็นอัพยากฤตซึ่งวิปปยุตจากเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็น อัพยากฤตซึ่งวิปปยุตจากเหตุโดยอนันตรปัจจัย

สภาวธรรมที่เป็นอัพยากฤตซึ่งวิปปยุตจากเหตุเป็นปัจจัยสภาวธรรมที่เป็น อกุศลซึ่งวิปปยุตจากเหตุโดยอนันตรปัจจัย (๒) (ย่อ)

[๒๖๒] เหตุปัจจัย มี ๑ วาระ

อารัมมณปัจจัย มี ๔ วาระ

อนันตรปัจจัย มี ๔ วาระ

สมนันตรปัจจัย มี ๔ วาระ

สหชาตปัจจัย มี ๓ วาระ