พระไตรปิฏก

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากอาสวะและที่มิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของอาสวะอาศัย สภาวธรรมที่วิปปยุตจากอาสวะและที่ไม่เป็นอารมณ์ของอาสวะเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากอาสวะไม่เป็นอารมณ์ของอาสวะและที่วิปปยุตจาก อาสวะมิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของอาสวะอาศัยสภาวธรรมที่วิปปยุตจากอาสวะและที่ไม่ เป็นอารมณ์ของอาสวะเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๓)

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากอาสวะและที่มิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของอาสวะอาศัย สภาวธรรมที่วิปปยุตจากอาสวะและที่มิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของอาสวะเกิดขึ้นเพราะ เหตุปัจจัย (๑)

สภาวธรรมที่วิปปยุตจากอาสวะและที่มิใช่ไม่เป็นอารมณ์ของอาสวะอาศัย สภาวธรรมที่วิปปยุตจากอาสวะไม่เป็นอารมณ์ของอาสวะและที่วิปปยุตจากอาสวะมิใช่ ไม่เป็นอารมณ์ของอาสวะเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (ย่อ)

{๙๑} เหตุปัจจัย มี ๕ วาระ

อารัมมณปัจจัย มี ๒ วาระ ฯลฯ

อวิคตปัจจัย มี ๕ วาระ







{๙๒} [๓๔] สภาวธรรมที่ไม่เป็นสังโยชน์อาศัยสภาวธรรมที่ไม่เป็นสังโยชน์เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่มิใช่ไม่เป็นสังโยชน์อาศัยสภาวธรรมที่ไม่เป็นสังโยชน์เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่ไม่เป็นสังโยชน์และที่มิใช่ไม่เป็นสังโยชน์อาศัยสภาวธรรมที่ไม่เป็น สังโยชน์เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๓)