พระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 11 หน้าที่ 252

<< | หน้าที่ 252 | >>

ธรรมหมวดละ ๒ ประการ คืออะไร

คือ

๑

๑. นาม๑

๒. รูป๒

๒

๑. อวิชชา๓ (ความไม่รู้แจ้ง)

๒. ภวตัณหา๔ (ความทะยานอยากในภพ)

๓

๑. ภวทิฏฐิ๕ (ความเห็นเนื่องด้วยภพ)

๒. วิภวทิฏฐิ๖ (ความเห็นเนื่องด้วยวิภพ)

๑ นาม หมายถึงอรูปขันธ์ ๔ คือ (๑) เวทนาขันธ์ (๒) สัญญาขันธ์ (๓) สังขารขันธ์ (๔) วิญญาณขันธ์ และ นิพพาน (ที.ปา.อ. ๓๐๔/๑๗๐๑๗๑) และดูเทียบ องฺ.ทุก. (แปล) ๒๐/๙๐/๑๐๗, อภิ.สงฺ. (แปล) ๓๔/๑๓๑๖ ๑๓๑๗/๓๓๐
๒ รูป หมายถึงมหาภูตรูป ๔ และรูปที่อาศัยมหาภูตรูป ๔ (คืออุปาทายรูป ๒๔)(ที.ปา.อ.๓๐๔/๑๗๑) และดูเทียบ อภิ.สงฺ. (แปล) ๓๔/๑๓๑๖๑๓๑๗/๓๓๐
๓ อวิชชา หมายถึงความไม่รู้แจ้งในสัจจะ ๔ มีทุกข์ เป็นต้น (ที.ปา.อ. ๓๐๔/๑๗๑)
๔ ภวตัณหา หมายถึงความปรารถนาภพ (ที.ปา.อ. ๓๐๔/๑๗๑) และดูเทียบข้อ ๓๕๒ หน้า ๓๗๐ ในเล่มนี้
๕ ภวทิฏฐิ หมายถึงสัสสตทิฏฐิ คือเห็นว่าอัตตาและโลกเที่ยง (ที.ปา.อ. ๓๐๔/๑๗๑) และดูเทียบ องฺ.ทุก. (แปล) ๒๐/๙๒/๑๐๘, อภิ.วิ. (แปล) ๓๕/๘๙๖/๕๖๒
๖ วิภวทิฏฐิ หมายถึงอุจเฉททิฏฐิ คือเห็นว่าอัตตาและโลกขาดสูญ (ที.ปา.อ. ๓๐๔/๑๗๑)

หน้าก่อนหน้า | หน้าถัดไป