บุคคลควรสมาคมกับพวกสัตบุรุษเท่านั้น

ควรทำความสนิทสนมกับพวกสัตบุรุษ

บุคคลรู้แจ้งสัทธรรมของพวกสัตบุรุษแล้ว

ย่อมหลุดพ้นจากทุกข์ทั้งปวง”

พระผู้มีพระภาคได้ตรัสคาถานี้แล้ว เทวดาเหล่านั้นมีใจยินดีถวายอภิวาท

พระผู้มีพระภาค กระทำประทักษิณแล้วหายตัวไป ณ ที่นั้นนั่นเอง







{๘๖} [๓๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของ อนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป พวกเทวดาสตุลลปกายิกาจำนวนมากมีวรรณะงดงามยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่างทั่วพระเชตวัน เข้าไป เฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควร

{๘๗} เทวดาองค์หนึ่งยืนอยู่ ณ ที่สมควร ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

เพราะความตระหนี่และความประมาท

บุคคลจึงให้ทานอย่างนี้ไม่ได้

บุคคลผู้หวังบุญรู้แจ้งอยู่จึงให้ทานได้

{๘๘} ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวคาถาเหล่านี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

คนตระหนี่กลัวสิ่งใดแล้วไม่ให้ทาน

สิ่งนั้นนั่นเองเป็นภัยแก่เขาผู้ไม่ให้

ความหิวและความกระหายที่คนตระหนี่กลัว

ย่อมถูกต้องเขานั่นเองซึ่งเป็นคนเขลา