ทั้งในโลกนี้และในโลกหน้า

ฉะนั้น บุคคลควรกำจัดความตระหนี่

ครอบงำมลทินแล้วให้ทานเถิด

เพราะบุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายในโลกหน้า

{๘๙} ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวคาถาเหล่านี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

คนเหล่าใดเมื่อของมีน้อยก็แบ่งให้

เหมือนคนเดินทางไกลแบ่งของให้เพื่อนร่วมทาง

เมื่อคนเหล่าอื่นตาย คนเหล่านั้นชื่อว่าไม่ตาย

ธรรมนี้เป็นธรรมเก่าแก่

คนพวกหนึ่งเมื่อมีของน้อยก็แบ่งให้ได้

พวกหนึ่งมีของมากกลับแบ่งให้ไม่ได้

ทักษิณาที่ให้จากของน้อย นับว่าเท่ากับของเป็นพัน

{๙๐} ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวคาถาเหล่านี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

พวกคนพาลเมื่อจะให้ทานก็ให้ยาก

เมื่อจะทำงานก็ทำยาก

พวกอสัตบุรุษย่อมไม่ทำตามธรรมของสัตบุรุษ

เพราะธรรมของสัตบุรุษดำเนินตามได้แสนยาก

ฉะนั้น การไปจากโลกนี้ของพวกสัตบุรุษ

และอสัตบุรุษจึงแตกต่างกัน

พวกอสัตบุรุษพากันลงนรก

ส่วนพวกสัตบุรุษพากันขึ้นสวรรค์

ลำดับนั้น เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคดังนี้ว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาค คำของใครหนอเป็นสุภาษิต”